Waarom ik er voor koos om gastouder te worden

Het is alweer bijna 7 jaar geleden dat ik ben begonnen als gastouder. Maar waarom wilde ik eigenlijk gastouder worden?

Ik werkte jaren als Verzorgende-IG. Ik had het ook echt naar mijn zin in mijn werk.
Op het laatst werkte ik in het verpleeghuis op een afdeling met dementerende mensen.
Dat was wel zwaar, ook door de bezuinigingen die toen vol in de zorg “gemept” werden.
Dat ik hier ook de dupe van zou worden, daar had ik nooit aan gedacht!
Tenslotte ben ik ooit deze opleiding gaan doen omdat er altijd verpleging nodig zou zijn!

Helaas ging de stichting waar ik werkte reorganiseren. Op onze afdeling moesten 10 verzorgenden weg! Dat is echt veel!
Ik hoorde bij die 10 laatsten die er was komen werken, dus ik moest ook gaan. Ik kon binnen de stichting wel ergens anders aan het werk, maar niet in de buurt. Aangezien ik geen rijbewijs heb, was dit voor mij geen optie. Bussen rijden hier niet dag en nacht. En het idee om door weer en wind, kou en ijzel, op de fiets te moeten, ook ’s nachts, was niet het idee waar ik blij van werd…
Mijn ontslag was dan ook snel rond daarna.

Ik wist al snel dat ik niet terug de zorg in wilde

Op één van de laatste avonden dat ik werkte zag ik nog met eigen ogen de nadelen van het harde bezuinigen. Mijn collega en ik waren alleen en er gebeurde zo veel tegelijk dat we niet wisten waar we moesten beginnen… Op dat moment was ik niet heel rouwig om mijn ontslag.
Ik wist ook wel heel snel dat ik de zorg niet meer in wilde zoals ik altijd had gedaan. De onregelmatige diensten heb ik nooit gemist. Mijn lichaam reageerde er ook heel goed op, dat ik geen nachtdiensten meer deed en dat ik gewoon elke ochtend om dezelfde tijd op stond en dezelfde tijd ’s avonds op bed ging.

In oktober kwam ik thuis te zitten. Ik wist toen al dat ik als gastouder aan het werk zou gaan, maar dat zou pas in januari of februari zijn. Ik had toen dus mooi de tijd om alles voor mezelf een plekje te geven en om ons huis helemaal klaar te maken voor de kindjes die zouden komen.
Want de GGD stelt strenge eisen aan zowel de gastouder als het huis waar de kinderen worden opgevangen. Hier zal ik later meer over schrijven.

IMG_20170508_114233_308

Ik was echt toe aan een paar maanden voor mezelf. In dat ene jaar waarin ik mijn ontslag kreeg, had ook mijn man zijn ontslag gekregen omdat de fabriek waar hij werkte failliet ging. Ook mijn moeder bleek borstkanker te hebben en die zat vol in de chemokuren. Ik was blij dat ik de tijd kon nemen om dit alles een plekje te geven.

Ik had die tijd nodig om alles een plekje te geven

Maar waarom koos ik er dan voor om gastouder te worden en niet om te gaan solliciteren naar een andere baan in de zorg?
Zoals je hier boven al kon lezen, waren de bezuinigingen niet niks! Ik kon er dan ook niet helemaal meer achter staan om zo voor de mensen te zorgen terwijl je eigenlijk geen tijd hebt om te zorgen. 
Daarbij ging Thomas al naar een gastouder en ik zag en hoorde veel van deze gastouder. 
Steeds meer ging het idee me wel aan staan, om voor mezelf iets te doen.
Om alleen verantwoordelijk te zijn voor mezelf en om te doen wat ik zelf wilde.
Ik zag steeds meer de gezelligheid van al die kinderen om me heen.

Ik ben toen naar het gastouderbureau gegaan waar we al stonden ingeschreven omdat Thomas naar de gastouder ging. Ik ging hier in gesprek over de mogelijkheden. Vooral omdat we niet zonder mijn salaris konden. Aangezien Ton al behoorlijk in loon achteruit was gegaan dat jaar. 

Gelukkig was er voldoende vraag naar gastouders. Vooral flexibele gastouders.
Dat idee stond me wel aan. Ik was al gewend om flexibel te zijn, dus dat was makkelijk.
Ook was er op dat moment vraag naar een gastouder met medische kennis. Dus dat kwam helemaal mooi uit!

In de 4 maanden die ik voor mezelf had, heb ik meerdere kennismakingsgesprekken gehad. Niet met iedereen werd het wat. Maar ik had al snel een gezellig clubje kinderen om me heen. Ik werkte niet veel, soms maar één dag in de week. Maar ik vond het heerlijk om weer bezig te zijn!

Ging het allemaal meteen van een leien dakje? Nee, natuurlijk niet! Ik moest echt leren om voor mezelf op te komen! Hoe ik dat deed, dat zal ik later vertellen.  

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *