9 Jaar geleden! De bevalling.

Gisteren kon je in deel 1 al lezen hoe ik met 41 weken eindelijk aan de bevalling kon beginnen, maar dat de weeën toch weer leken te stoppen… Mocht je dat gemist hebben, dan kun je hier klikken.
Vandaag kun je in deel 2 lezen hoe het verder ging.

Rond 17.00u kwamen de weeën in alle hevigheid toch weer vanzelf terug gelukkig!
Maar dan ook echt in alle hevigheid. Ik kreeg er rugweeën bij. En die vielen niet weg te puffen…
De verloskundige kwam nog langs en ik zat nog steeds op 4 centimeter…
Man, wat frustrerend!
Haar dienst zat er bijna op en haar collega zou als eerste bij mij langs komen om te overleggen hoe we de nacht in zouden gaan.
Om 20.15u kwam de volgende verloskundige. Ze keek me aan en deelde mee dat ik mijn tas kon pakken om in het ziekenhuis verder te gaan.
Met pijnstilling.

Dat was niet helemaal wat ik wilde! Helemaal niet zelfs!

Ik was zelfs zo eigenwijs geweest dat ik niet eens een tas klaar had gezet!
Samen met Ton heb ik nog wat spullen bij elkaar gezocht.
De buurman heeft ons naar het ziekenhuis gebracht en de buurvrouw rende nog eens achter ons aan met de tas… Oeps! Iets met zenuwen denk ik? Lang leven de spoorwegovergang hier aan het begin van de straat! 😉

In het ziekenhuis werd mij meteen een ruggenprik aanbevolen omdat het nog wel eens een lang verhaal zou kunnen worden. Huilend ben ik akkoord gegaan. Ik had het zo graag zelf allemaal gedaan.
Toen de ruggenprik gezet was, kon ik wel eindelijk even tot rust komen. Slapen deed ik niet, ik moest nog steeds weeën weg puffen. Maar ik kon weer liggen.
Met dat ze mij een ruggenprik gaven, kreeg ik ook een infuus met weeënopwekker. In de hoop dat het dan iets sneller zou gaan.
Maar helaas, de weeën waren sterk, maar er gebeurde weinig…

Na, nog een nacht wakker, had ik om 06.00u dan eindelijk 10 centimeter ontsluiting en mocht ik gaan persen.
Eindelijk! Nu zou ik bijna ons eerste kindje in mijn armen krijgen!
Met alle kracht die ik nog had, ik was tenslotte al 28 uur wakker, ben ik gaan persen.
Thomas bleef zitten waar hij zat… Hij bewoog geen millimeter!
Ik heb gesmeekt om een pomp, om een tang! Ik zou niet hier ook nog in gaan falen!
Helaas, dat ging niet lukken!
Wel mocht ik op mijn knieën gaan zitten, in de hoop dat Thomas daardoor meer in het geboortekanaal zou komen. Alleen kon ik niet op mijn knieën komen door de ruggenprik!

De OK werd al klaar gemaakt…

Om 06.50 kwam er een gynaecoloog binnen. Ze heeft, net als de verloskundige de vorige avond, alleen maar naar me gekeken. Ik kreeg ook nu weer een mededeling. Thomas had het zwaar in mijn buik en hij moest snel geboren worden. Ze waren de OK al aan het klaar maken en ik zou een keizersnede krijgen…

Ik heb, toen de gynaecoloog weg was, gehuild! Tranen met tuiten! Ik kon niet meer stoppen!
Kon ik dan helemaal niks?!
Ton was gelukkig heel lief voor me. En hij mocht gelukkig mee.
Dus samen gingen we er weer voor.
Korte tijd later lag ik al op de operatietafel. Ik kan me niets meer herinneren van de weg erheen. Ik was vooral moe, in paniek en boos op mezelf…

De keizersnede ging ook heel snel. Hier was ik nog wel in paniek omdat ik ervan overtuigd was dat ik dood zou gaan. Ik kon mijn vingers namelijk ook niet meer bewegen. En door de vermoeidheid kon ik niet meer rustig blijven… De anesthesist heeft het druk met me gehad hoor!
Thomas werd al snel geboren. Om precies te zijn op 23 september om 7.20u. Ik mocht hem heel even zien en toen werd hij meteen meegenomen naar het kamertje ernaast. Ton haastte zich er achter aan en ik kon nog net roepen: Hoe heet hij nou dan, Thomas? Hier waren we het nog niet helemaal over eens namelijk omdat Ton het te veel op zijn eigen naam vond lijken.
Ton had zo’n haast dat hij alleen maar riep: Ja hoor!

Ton rende er snel achter aan!

Nadat ik gehecht was, werd ik naar de uitslaapkamer gebracht. Ik voelde me echt heel alleen. Ik had geen idee hoe het met Thomas was. Gelukkig kwam Ton na bijna een uur, me vertellen dat het goed ging! Thomas had een moeizame start gehad door de zware bevalling. En omdat hij maar liefst 9 pond woog, waren ze bang dat zijn suiker niet goed was. Dus dat moesten ze ook controleren. En, doordat ik koorts had gekregen tijdens de bevalling, kreeg Thomas meteen een infuus. Arm klein mannetje!

Ik moest wachten op de uitslaapkamer tot ik mijn benen kon bewegen. Ik lag de hele tijd flink te bewegen, zonder dat dit te zien was. Zo gek!
Na 4 uur kon ik eindelijk een teen bewegen en mocht ik met Ton naar de kinderafdeling.
Daar heb ik eindelijk Thomas mogen vast houden! Wat was dat fijn zeg! Ik heb er echt van genoten! Hij rook zo heerlijk! Hij voelde zo eigen! Hij heeft van mij een mama gemaakt!

Ben je benieuwd hoe het verder met ons ging?
Morgen kan je hier meer over lezen!

5 gedachtes over “9 Jaar geleden! De bevalling.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *