De kleinste is alweer groot!

Voordat je moeder wordt, roept iedereen het al: Geniet ervan want de tijd vliegt!
Als je dat hoort dan denk je meestal alleen maar: jaja, dat zal allemaal wel een beetje meevallen…
Dat het cliché dus echt, écht waar is, dat besef ik nu (al!) behoorlijk!

Ja, onze jongste, Roan, wordt volgende week alweer 5 jaar… Bij Thomas vond ik 5 jaar iets heel bijzonders… Een hele hand vol. De volgende verjaardag heb je 2 handen nodig om de leeftijd uit te beelden…
Ach ja, ik weet het, lekker melodramatisch… 😉

Maar goed, toch blik ik nog geregeld even terug, zo vlak voor de verjaardagen van mijn kinderen. Wat is er veel gebeurd en wat zijn ze groot geworden.
We kijken ook graag terug naar de zwangerschap en bevalling.
De zwangerschap was geen makkelijke. Ik bleek zwangerschapsdiabetes te hebben en ik kon voor mezelf de knop niet om zetten om hier goed mee om te gaan.
Daarbij bleek Roan, door de diabetes, een flinke baby. Dus in de 36ste week besloten de gynaecoloog en ik dat het definitief een keizersnede zou worden. Ik had bij Thomas een spoedkeizersnede en daarom waren ze nu extra voorzichtig. En ik zelf ook.

Ik kon me eindelijk ontspannen

Op 11 april zou Roan gehaald worden. Bijzonder om dat al te weten, ruim 2 weken van te voren. Ik kwam eindelijk tot rust. Ik hoefde niet eerst weer 2 dagen in de weeën te liggen voordat ik met spoed naar de OK zou moeten.
Ik zou dan bijna 39 weken zwanger zijn. Dus ik hoefde ook niet weer langer door te lopen dan de 40 weken. Dat viel me bij Thomas ook erg zwaar. Maar daarover later meer.

Op 31 maart leek ik ziek te worden. Een irritant hoestje, keelpijn en mijn neus zat vol. Ik hoopte dat het snel voorbij zou zijn, want hoesten met een buikwond leek me niet echt fijn… Ook was Roan, die we toen nog “de GVR” (Grote Vriendelijke Reus) noemden, erg onrustig. ’s Avonds hebben Ton en ik er nog grote lol om gehad, omdat mijn buik werkelijk alle kanten op ging.

IMG_20170324_093156_281

Ik ging op tijd mijn bed in en Ton bleef nog wat langer op. Die zat gezellig met de buurman te kletsen en een biertje te drinken. Dat kon ook gewoon, want het was nog lang geen 11 april tenslotte.

Werkte dan niemand mee, nu het eindelijk zover was??

Om ongeveer 2u werd ik wakker. Ik dacht dat ik naar het toilet moest. Met heel veel moeite kwam ik uit bed. Dat ging sowieso al moeilijk natuurlijk, maar Ton lag heerlijk tegen mij aan. Of beter, half over me heen. Ik werd er bloedje chagrijnig van en zat hardop te mopperen. Niet dat dat hielp, aangezien niemand me hoorde…
Op het toilet bleek mijn ondergoed nat te zijn. Ik dacht dat ik te laat was geweest en trok alles schoon aan. En daarna nog 2 keer. Ik begreep er niks van! Zou het een blaasontsteking zijn misschien?
Omdat ik toch erg twijfelde belde ik maar even naar het ziekenhuis. De verpleegster zei tegen me dat ze een bed klaar zou zetten voor me en dat ze de gynaegoloog zou wakker maken en dat ze de OK klaar zouden gaan maken. Ik kon direct komen.

Huh?! Wat? Had ik iets gemist?
Ik begreep er niks van! Dit was toch geen vruchtwater? Ik rook niks zoetigs!
De verpleegkundige moest er wel om lachen en zei: Ik denk echt dat je vliezen zijn gebroken, dus kom deze kant maar gewoon op!

Ik moest even heel snel omschakelen op dat moment. Eerst maar eens zien hoe ik Ton wakker ging krijgen, want die sliep nog maar net. Toen belde ik mijn ouders. Ik had in mijn agenda een heel rooster staan van wie we konden bellen als het zover was om op Thomas te passen. Mijn ouders namen niet op. Ik vroeg me af of het zin had om nog naar hun mobieltje te bellen, maar ze hebben erg slecht bereik. Dus dat leek me onzinnig. 
Dan toch maar mijn zus bellen en hopen dat die niks in de planning heeft…
Mijn zus nam de telefoon op. En hing ook meteen weer op…

Ondertussen was mijn stemming diep onder het vriespunt gedaald!
Ik belde nog maar een keer aangezien ze dus wel wakker werd. Nu nam ze wel op. Mijn zwager bleek ze gelukkig wel helder, zo midden in de nacht!
Dus samen kwamen ze onze kant op. Ondertussen zette ik koffie voor Ton en pakte de tas die al klaar stond. De weeën begonnen nu ook echt op gang te komen en zo nu en dan stond ik bij de tafel een wee weg te puffen. 
Ton was ondertussen ook wakker, maar die mopperde vooral dat hij het niet fijn vond dat ik hem op zijn enige vrije dag zo midden in de nacht wakker maakte. Het drong niet tot hem door dat het mensen was.

Een voordeel is wel dat het midden in de nacht lekker rustig is op de weg. We reden al vanaf ons huis, achter 1 auto. Die toevallig ook naar het ziekenhuis ging.
In het ziekenhuis ging het vrij snel. Nadat een slaperige gynaecoloog ons gerust stelde was het wachten tot ik naar de OK kon. Er ging me nog 1 voor. Het duurde voor mijn gevoel een eeuwigheid!
De weeën kon ik niet opvangen omdat ze voor mijn gevoel nergens voor nodig waren.
Ik was blij dat ik eindelijk werd opgehaald.

Ook op de OK ging het allemaal heel rustig en gemoedelijk. Ook al was het nog maar 4 uur, maar ik vond het heel gezellig op de OK. Er werden grapjes gemaakt en we hadden gezellige gesprekken. 
Via een lamp boven de operatietafel kon ik stiekem iets zien van wat er gebeurde. 
Het was zo fijn om nu een rustige keizersnede mee te maken, waarbij alles goed ging. Ik kreeg Roan meteen even bij me om hem te zien, te ruiken en te voelen, voordat hij mee werd genomen door de arts. Ton ging mee met de arts en in alle rust ging de gynaecoloog verder in de operatiekamer.

Ik was zo blij, zo blij!

Toen ik nog niet zo heel lang op de verkoeverkamer lag kwam Ton er al weer aan. Met Roan! Roan lag in de couveuse, maar hij deed het zo goed dat hij bij ons mocht blijven!
Wat was dat fijn zeg! 
Wel heb ik tegen Ton ongeveer 80 keer gezegd dat ik zo ontzettend blij was dat het allemaal achter de rug was. Tot dat Ton zei: ja, nu weet ik het wel hoor!

IMG_20170324_093256_733

Mijn suikers werden geprikt en ik schrok er van hoe hoog het was. De verpleegkundige wees naar het zakje wat aan het infuus hing. Daar zat natuurlijk glucose in!
Dus mijn suikers waren prachtig! Ik had geen diabetes meer!
Dat is zo’n gekke gewaarwording! Ik had, voordat ik op bed ging, nog insuline gespoten en nu was dat gewoon klaar!

Na een uurtje konden we naar de afdeling en konden we onze familie op de hoogte brengen. Op zondag 1 april waren wij voor de 2e keer vader en moeder geworden van een prachtig mannetje: Roan Joshua Bos. Hij woog, na exact 37 weken zwanger te zijn geweest, 8 pond! 
En Thomas was nu grote broer geworden!

Ben je benieuwd hoe dat ging? Ik zal hier de volgende keer meer over vertellen!

Hoe verliep jouw zwangerschap? En hoe heb je de bevalling ervaren? Ik ben er heel benieuwd naar! Ik vind alle verhalen zo mooi!

20170317_203231

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *