Een zoon van 14: oh, help!

Het leven is best moeilijk wanneer je 14 bent. Vergis je niet; je moet naar school! Alleen dat al! Wie dat toch verzonnen heeft….. Daarnaast moet je je ook nog spiegelen aan al die andere 14-jarigen en, in geval van mijn zoon, een oudere broer en zus. En dan heb je nog te maken met die óntzettend domme ouders, die er allemaal he-le-maal niks van snappen. Ik geef het je te doen. Een forse klus is dat!

Toen ik 2 kinderen door de moeilijke 14-15-16 fase heen had gesleept en ze uit de acute puberale fase in wat schappelijker vaarwater terechtkwamen dacht ik bij de derde; “dit ga ik redden. Kom maar op met die puberteit”. Maar ja, onze gezinssituatie was ondertussen ontzettend veranderd, we waren niet meer een kerngezin, maar hadden ondertussen te maken met co-ouderschap en wisselingen van weken. Een week bij vader en de volgende week bij moeder en haar nieuwe partner. Daarnaast ging het nu om het jongste kind, een jongen nog wel, en dat schijnt ook een dingetje te zijn. Natuurlijk ziet hij zijn oudere broer en zus dingen doen die hij eigenlijk ook wel wil maar waar hij nog te jong voor wordt geacht en ook gewoon is.

Hoe dan?!

En al die verschillende omstandigheden samen brachten een nieuw fenomeen in mijn leven. Omgaan met expliciet pubergedrag. Voor mij totaal onbegrijpelijke ruzies “Jullie begrijpen mij niet, nooit niet!”, slaan met deuren, stampen op trappen, hangen in een telefoon of ander beeldscherm (oh nee, dat was niet nieuw 😉 ) en enkelvoudige antwoorden op vragen waarbij het niet gaat om ja of nee (dat begrijp ik normaliter wel) maar om “uhuh”.

“Zal ik je eitje alvast in de pan doen?” “Uhuh.” “Heb je nog proefwerken vandaag?” “Uhuh”. “Heb je nog cijfers teruggekregen van daag?” “Uhuh.” Nou ja, ik hoef niet verder te gaan, jullie snappen me wel.

Zwijgen is Goud waard…

En hoe kom je daar door? Hoe ga je daar mee om? Mijn moeder, een wijs mens, vertelde me toen ik in deze moeilijke fase belandde: Eerst leer jij jouw kind om te praten en vervolgens leert je kind jou om te zwijgen. En werkelijk… hoe waar is dat. Het is me ondertussen duidelijk geworden dat het in veel gevallen het allerbeste werkt om op het verhitte moment juist niets te zeggen. Rustig doorgaan met waar je mee bezig bent, niet de uitgesproken confrontatie aan te gaan maar gewoon doorgaan. En ja, dat kost mij persoonlijk heel wat, omdat ik nogal een flapuit kan zijn. Maar nu zwijg ik. En later, soms veel later en meestal om een hoekje, probeer je je kind dan te laten zien hoe het in de grote mensen wereld werkt. En dan ontstaan de mooiste gesprekken.

Want dat is het mooiste. Zo langzamerhand in staat raken om te praten met je kind over dingen die er echt toe doen terwijl hij je laat meekijken in de wondere wereld van een puberbrein. Ik geniet van de momenten van vertrouwen waarin je kunt laten zien dat je er voor hem wilt zijn maar dat je hem ondertussen ook een stukje zijn eigen leven en privacy gunt. En dat moet je je blijven realiseren terwijl je de volgende “uhuh” weer incasseert.

 

Anne

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *