Wie ben ik dan?!

Net als heel veel dertigers stel ik mezelf die vraag ook geregeld…
Maar nu ik ook nog eens een nieuwe blog ben begonnen vind ik die vraag nog veel belangrijker!
Wie ben ik dan eigenlijk?

Nou goed, ik ben natuurlijk Roelfien. 35 jaar en al 13 jaar samen met mijn man Ton. We zijn nu bijna 8 jaar getrouwd. Samen hebben we 2 zoons. Thomas van 8 en Roan van bijna 5 jaar. Onze jongens doen het best lekker op school, hoewel ze allebei niet precies in het straatje passen waarin de juffen en meesters de kinderen zo graag willen hebben… Maar daarover later meer. Want die 3 mannen maken mij wel, maar ik ben ze niet…

Ik werk sinds ruim 6 jaar als  gastouder thuis. Daarvoor werkte ik als Verzorgende-IG in het verpleeghuis. Hier had ik het echt wel naar mijn zin, maar ja, die bezuinigingen hé?
Dus toen ik werd weg bezuinigd ben ik thuis gaan werken. Iets totaal anders, maar ik vind het heerlijk! Best gek, als je bedenkt dat ik altijd erg blij was dat ik weer kon gaan als ik Thomas naar de gastouder bracht. Die gillende kinderen, dat leek me helemaal niks!
Toch begon het te kriebelen. Dat ik mijn eigen tijd kon indelen, dat ik zelf verantwoordelijk was voor de rommel die er was, of niet en dat ik gewoon lekker zelf thuis kon blijven bij ons kind.

IMG_20170106_124356_659

Ik ben mezelf hierin wel echt heel erg tegen gekomen! Het was niet zo dat de muren op mij af kwamen, maar kinderen zijn van die fantastische spiegels… 
Gelukkig heb ik ondertussen mijn eigen rust gevonden en die rust krijg ik dan ook terug van de kinderen. Ik heb heel wat mee gemaakt in de afgelopen 6 jaar. Van ouders die mij niet konden vertrouwen tot kinderen die alleen maar konden huilen.
Het kon me allemaal tot wanhoop drijven. Nu haal ik mijn schouders een keer op, zucht eens diep en ga weer verder. Ik ben dus gegroeid!

Wie ben ik dan nog meer!

Ik mag heel graag foto’s maken en lezen en zingen. Vooral zingen kan mij helpen om te ontspannen. Daar kan ik heel veel energie uit halen. Natuurlijk schrijf ik ook graag. Eerder had ik al een andere blog. Helaas heb ik daar te weinig energie ingestoken. Dat was vooral onwetendheid. Ondertussen schrijf ik ook al ruim een jaar voor MAMAtothemax. Daar heb ik dan weer heel veel geleerd en leer ik nog steeds. Zowel over het bloggen als over mezelf.
Dus nu vond ik het tijd worden om weer een eigen blog te bouwen. En deze gaat groot worden, dat beloof ik!
Naast al deze dingen mag ik ook graag in de tuin zijn. De lente en de zomer zijn toch wel echt mijn seizoenen. We hebben een heerlijke tuin waar ik graag ben. Ook heeft mijn man een volkstuin. Daar mag ik ook graag zijn. Ik vind het zo bijzonder hoe alles groeit en bloeit. En de groente is zo ontzettend lekker! Jammer alleen dat al het voorwerk niet zo mijn ding is… 😉

Eigenlijk ben ik gewoon een heel onzekere trien…

Maar daar geef ik liever niet te veel aan toe. Ik wil natuurlijk helemaal niet onzeker zijn. Want mijn kinderen doen dat klakkeloos na… En dat maakt mij als moeder heel verdrietig. Dus ik werk heel hard aan mezelf en heb hier zelfs hulp bij van buitenaf.
Dat was wel iets waar ik aan moest wennen hoor! Ik had zo het gevoel dat ik aan het falen was… Al snel voelde ik me juist sterker worden. En is het niet juist heel knap als je kan zeggen: Sorry, maar ik red het even niet meer alleen, wil je me helpen?

Dus ja, dat ben ik wel een beetje in een notendop.
Vergeet ik misschien nog wel het belangrijkste. Dat ik vecht tegen de overtollige kilo’s. Dat ik sinds een paar maanden weet dat ik PCOS heb, een afwijking in mijn hormonen waardoor ik dus zo makkelijk zo veel aan kom.
Wil je daar meer over weten? Ik zal er snel eens uitgebreid over schrijven!

Hoe zit dat bij jullie, met die “dertigersblues”? Of hebben jullie daar helemaal geen last van? Laat het me weten in een reactie! Want samen staan we sterk!

20170313_151338

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *