“Dus dit kind hebben jullie te leen?”

Daar zaten we dan, met ons gezin op de camping bij opa en oma te genieten van een gezellige barbecue. Opa en oma gaan ieder jaar met een vriendengroep kamperen, al jaren en jaren en op de vrijdagavond komen daar alle kinderen en kleinkinderen en aanhang voor de jaarlijkse barbecue.

Voor mij soms best gek, want het voelt alsof iedereen me kent, terwijl ik van veel van hen de namen niet eens weet. Maar goed, het is ieder jaar supergezellig dus ook dit jaar waren we weer van de partij…

En zoals het gaat met mensen die je maximaal één keer per jaar ziet, wordt er veel bijgepraat. Dus veel mensen vroegen naar pleegzorg, onze kindjes en hoe het nu gaat. Wat zijn de verwachtingen, hebben ze nog een biologische vader en moeder, gaan ze ook mee op vakantie, enz. enz. enz. Mensen stellen veel vragen en dat is eigenlijk alleen maar fijn.

Pleegzorg is nog steeds redelijk onbekend en hoe meer mensen er meer over weten, hoe beter. En hoewel sommige vragen beledigend zijn voor ons of de biologische ouders van onze kindjes, kunnen we er over het algemeen heel goed mee omgaan. We hebben ons woordje meestal wel klaar…

Dus…

En toen stond daar ineens een meneer, een jaar of zestig zal hij zijn. Zonder verdere aankondiging vroeg hij ons zonder blikken of blozen: “Dus, dit kind hebben jullie te leen…?!”… Allebei wisten we niet wat we moesten zeggen… Een kind lenen… Als je een gezellige tante bent die af en toen een weekend haar nichtje te logeren heeft en flink verwent en dan als grapje zegt dit is mijn ‘leenkind’, ok… Maar pleegzorg…

Alsof we voor ons plezier een kind hebben uitgezocht dat ons leuk leek en dat voor een paar weken mee hebben genomen. Als we het zat zijn of er klaar mee zijn brengen we het weer terug? LENEN??!! Het drama dat vooraf gaat aan een uithuisplaatsing, het verdriet, de verscheurdheid, het heen en weer gesleur, de trauma’s, hechtingsproblemen… Er wordt volledig aan voorbij gegaan. Het verdriet van de kinderen die niet meer bij hun papa en mama in huis mogen wonen van een rechter die schijnbaar het beste met ze voor heeft…

Geraakt…

De meneer in kwestie zag aan ons dat we geraakt waren en niet goed wisten hoe we moesten antwoorden. Gelukkig wisten wij dat hij het niet kwaad bedoelde en hebben we uiteindelijk nog wel even kunnen praten, maar het heeft ons weer even met beide benen op de grond gezet.

Pleegzorg is blijkbaar nog erg ongrijpbaar en onbekend. De verhalen die de ronde doen over kinderen die zonder gegronde reden uit huis zijn geplaatst hebben indruk gemaakt… Maar geloof mij, dat zijn de uitzonderingen! In Nederland wordt een kind niet zomaar uit huis geplaatst!! Als ik kijk naar de pleegkinderen die ik ken op dit moment, zijn ze zonder uitzondering allemaal té laat uit huis geplaatst.

Sommige kinderen kunnen niet meer wennen aan liefde, kunnen nooit meer in een ‘normaal’ gezin wonen. Kinderen getekend voor hun leven door trauma en gebrek aan hechting. Geen veiligheid, geen basis… Waardes die zo diep ingebakken zijn dat ze er nauwelijks meer uit te krijgen zijn….

Een kind leen je niet. We vangen ze op als ze niet meer kunnen blijven waar ze horen, bij hun biologische vader en moeder…

Vragen?

Zo… Dát moest ik even kwijt… En het heeft me doen beseffen dat jullie misschien ook vragen hebben? Vragen over pleegzorg, over pleegkinderen, over jeugdzorg, over kinderrechters, over trauma, hechtingsproblematiek, enz. Stel je vragen gerust aan mij! Ik kan geen inhoudelijke gegevens van onze kinderen delen, maar ik ken pleegkinderen en pleegouders genoeg om uit die verhalen samen te putten…

De bijzonderste/leukste/grappigste/meest ontwapenende vraag wordt beloond met een kleine verrassing via de post! 😀

Liefs,
Emma

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *