Het mag gewoon mama’s! Je even niet zo goed voelen.

Het sudderde al langer bij mij.
Maar he, ik moest me niet aanstellen! Het ging nu toch goed?
De rust was toch weer gekeerd, nu Thomas het eindelijk naar zijn zin heeft op school?
Ik voelde me duidelijk niet zo goed…

Het waren ouders van een gastkindje van mij, die me hierop wezen.
“We missen de energieke Roelfien! We maken ons echt zorgen om je!”
Ik had het zelf niet eens meer in de gaten… Gewoon doorrennen is mijn motto. Dan komt het vanzelf wel weer goed.
Maar dit telefoontje maakte mij aan het schrikken. Hoe ernstig was de situatie in mijn hoofd en lijf eigenlijk?

Vooropgesteld dat ik de bezorgdheid enorm waardeer!
Ik was verrast hoe mensen om me heen me zien. Ze zien me echt! Beter dan ik zelf eigenlijk…

Maar waarom zie ik het zelf niet?

Nog een telefoontje verder, waarin ik even mijn ei kwijt kon en ik even kon sparren, viel het kwartje.
Ik had het zelf blijkbaar prima in de gaten! Nu moest ik alleen nog toegeven aan mezelf dat het niet erg is om even niet zo lekker in je vel te zitten.

Ik riep al een paar weken dat ik zo blij was dat 2017 achter ons lag! Dat ik, voor mijn gevoel, inΒ  januari van2018 al meer zon had gezien dan in heel 2017!
Ik zat dus in een kleine depressie. Maar was ook duidelijk alweer aan het opkrabbelen gelukkig.

Het frustreerde me enorm, om hier aan toe te geven!
Kom nou zeg, ik ben geen aansteller ofzo! Het gaat allemaal goed met mij!
Maar toen ik, na het laatste telefoontje, toegaf aan mezelf dat het niet 1, 2, 3, goed hoeft te gaan na een zware periode waarin ik in de “overlevingsstand” leefde, voelde ik ook meteen al weer wat energie binnen komen.
Ik ging anders naar mezelf kijken. Ik keek naar mezelf zoals ik ook naar anderen kijk.
Want die mogen dat wel, niet lekker in hun vel zitten. Depressief zijn.

Daar heb ik het volste respect voor!Β 

Ondertussen had ik ook al heel wat keren nee gezegd.
Met mijn goede voornemens gaat het dus prima! Misschien wel iets te goed! πŸ˜‰
Het ene na het andere cancelde ik in mijn agenda.
Maar ik krijg er ook rust mee in mijn hoofd. Ik kom eindelijk aan dingen toe die hier al jaren liggen…Β 

Dat maakt ook dat ik me nu eindelijk langzaam weer beter ga voelen!
Ik kan weer genieten van de zon die schijnt.Β 
Ik pak weer dingen op in huis. Ik onderneem weer van alles met mijn kinderen en ook met mijn gastkindjes! En vooral: het is opgeruimd wanneer ik ’s avonds naar bed ga.Β 

Ben ik daarom zwak of zielig?

Nee! Helemaal niet!
Ik heb lang moeten overleven als moeder. Verstand op nul en doorgaan.
Dat kan ik niet in drie weken tijd verwerken. Ik mag daar de tijd voor nemen.
En dat doe ik dus ook.
Er zijn nog genoeg dagen tussendoor dat ik me niet happy voel.
Ik baal daar dan van. Maar ik geef er ook aan toe omdat het mag. En bijna altijd is het na een fijn gesprek of na een goede nacht slapen, weer goed.

Soms zal het daardoor wat rustiger op de blog zijn.
Ik kan gewoon geen 10 ballen hoog houden.
En ook als is LadyBos.nl mijn kindje, waar ik mijn ei en gevoel heel goed in kwijt kan, soms zijn er gewoon andere verplichtingen.

Hoe doen jullie dat mama’s?
Hoe houden jullie die 10 ballen in de lucht?
Ik ben er heel benieuwd naar! Wie weet kunnen we elkaar helpen op deze manier!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *