Hoe vergaat het jullie, deze semi-lockdown?!

We zitten alweer in de vierde week van de semi-lockdown. 
Hoe vergaat dat jullie? Kunnen jullie nog genieten van het feit dat je hele dagen met elkaar in één huis zit, of komen de muren onderhand op je af?

Het laatste is hier wel een beetje aan de orde… Of nouwja, een beetje boel…
Het thuiswerken, wat ik al meer dan tien jaar doe natuurlijk, in combinatie met ineens juf zijn, het is voor mij geen goede combinatie…
Of misschien speelt de volle maan van vandaag ook nog wel mee…
In ieder geval, hier gaat het niet altijd even lekker. 

Terwijl ik dit schrijf is het nog geen 7u. Toen ik wakker werd van Ton, die nog altijd naar zijn werk moet, was ik ook meteen klaar wakker! Het is echt geen droom… Het is nog altijd werkelijkheid. We zitten er middenin en we zijn er voorlopig nog niet klaar mee…
Daarom koos ik er voor om maar op te staan en het eens op te schrijven. 

De eerste week was het zoeken. Zoeken naar hoe het werkt en hoe we hier het beste samen door heen kunnen.
De tweede week dacht ik het wiel uitgevonden te hebben.Het was een fijne week, zo samen. De dingen buiten de deur vielen me vies tegen, maar gelukkig ging het thuis super!
Al zal het ook een rol hebben gespeeld dat ik die week maar één dag hoefde te werken. Mijn kinderen kregen alle aandacht en daardoor kon ik vrij gemakkelijk iets terug verwachten.

Ik dacht dat ik het begreep!

De derde week, afgelopen week dus, viel me weer zwaar. Deze week werkte ik drie dagen, maar wel met kindjes die zich goed kunnen vermaken. Die ook even stil kunnen zijn als dat nodig is. Toch was ik het uitgevonden wiel weer helemaal kwijt…
Met het nieuws erbij, dat deze semi-lockdown met nog zeker drie weken verlengd zou worden, moest ik wel iets bedenken om dit te gaan laten slagen.

Samen met Ton bedacht ik dat de mannen in het weekend maar eens hun kamer goed moesten opruimen. Vooral de bureautjes. Dan konden ze boven werken en kon ik ondertussen de gastkindjes beneden vermaken.
Het leek me een goed plan.

Dus afgelopen zaterdag heb ik ons opgesloten boven. Er moest worden opgeruimd en schoon gemaakt. Waar dit bij Roan zo klaar was en hij ook mijn punt leek te begrijpen, moest ik bij Thomas toch alles uit de kast halen. Hij had zijn bureautje helemaal vol gezet met, in zijn ogen, interessante spulletjes waar je van alles mee kan uitvinden.
Nee hoor, dit zou hem echt niet afleiden! Hij kon zo keihard werken en het zou helemaal goed komen!

Nu ben ik ook niet van gisteren natuurlijk! Dus dat bureau moest leeg! Tot grote frustratie van Thomas. Ik verpestte zijn hele leven! Prima hoor, wat jij wil…

Daar ben ik je moeder voor…

Maandag begon ik vol goede moed. Van school had ik een paar nieuwe roosters gekregen. Nog meer werk, maar er zouden ook instructiefilmpjes online komen vanaf die dag. Nu zou ik geen juf meer hoeven zijn. Heerlijk, kom maar door!

Viel dat even tegen!?
Binnen twee minuten stond Roan alweer beneden. Hij begreep er helemaal niets van!
Niet zo gek, als je tijdens het instructiefilmpje niet hebt opgelet meneer… Je kunt wel vast willen beginnen, maar opletten, daar leer je over het algemeen toch meer van!
Mijn redenatie was natuurlijk wel de meeste stomme! Prima joh, ‘be my gast!’

Thomas zag ik nauwelijks weer. Toch had hij opvallend weinig gedaan, toen ik het samen wilde nakijken. Maar dat lag helemaal aan het feit dat hij het heel moeilijk vind hoor! Want hij had hard zitten werken, daar achter zijn bureautje!

Gisteren, dinsdag dus, was Thomas dan ook al weer rap naar boven. Hij zou dit wel even doen! (heel gek, maar dit roept meteen zoveel vraagtekens op…)
Wanneer ik naar boven riep om te eten, was hij nog druk met leren. Hij was elke keer wel bijna klaar!

Ja, ik had meteen naar boven moeten lopen. Maar ik zou zo graag mijn kinderen willen vertrouwen… Dat lijkt me zo een heerlijk en zaligmakend gevoel!!
Dus nee, ik loop niet bij iedere twijfel naar boven…
Toch werd de twijfel groter, toen Thomas na ruim twee uur eindelijk beneden kwam om de twee sommen te laten zien die hij had gedaan. Ja, de antwoorden waren goed! Maar om nu te stellen dat ze zo moeilijk waren… Na ruim drie weken had ik, dacht ik, wel aardig in de gaten wat echt moeilijk is en wat niet…

Willen we dat niet allemaal, perfecte kinderen?!

Maar nee, hij deed echt enorm zijn best daar boven hoor! Daar hoefde ik toch echt niet aan te twijfelen! Misschien moest hij maar gewoon beneden blijven werken. Want dat beviel hem toch wel beter. (Hadden hier geen enorme bellen moeten afgaan in mijn hoofd?!)
Thomas zat welgeteld dertig seconden aan tafel te leren, toen hij zich al begon te bemoeien met mijn werk. (ja, nee… Die concentratie is super! Voor een pinda…)

Dus weer naar boven gestuurd. 
Ik vind het echt zielig voor de gastkindjes, dat ze van mij niet de aandacht kunnen krijgen die ze verdienen en ook nodig hebben. Dat Thomas en Roan boven hun schoolwerk zouden doen, dat was een win-win situatie voor mij! En ook voor de mannen zelf. 

Halverwege de middag, nadat we op afstand nog een verjaardag hadden gevierd van een gastkindje dat vier jaar werd, bleek Thomas voor de helft klaar te zijn. 
“Het gaat zo goed boven mama! Je hoeft het zelfs niet na te kijken!”
Ja, nu moet je het mij niet kwalijk nemen, maar nu ging er in mijn hoofd een luchtsirene af!
Mijn verzoek om  het dan toch tenminste te laten zien, werd afgewimpeld. Want online was het al nagekeken. Tijdens het instructiefilmpje had juf de antwoorden al gegeven! Ideaal, zo vond de puber-zoon!

Zomaar weg! Ineens!

Toen ik erop bleef staan, dat ik het gewoon wilde zien, was het werk ineens zomaar ‘Poef!’ verdwenen! Zo gek!
Thomas zou het dan wel ergens anders weer opschrijven. He… Hij moest dan in het vervolg ook maar zijn schrijft anders gaan gebruiken, zo door elkaar, dat werkte niet…
(Joh!!)
In rap tempo schreef Thomas alles ‘nog een keer’ op. Zonder te kijken in zijn boek.

Toen ik dat bekeek, werd me wel veel duidelijk. Hij deed maar wat. Had het filmpje van juf niet eens bekeken! Dat was onmogelijk!
Toen ben ik ook maar eens boven gaan kijken. Daar stonden meerdere bouwwerken van Lego… Op de grond. Dat was dus waar hij zo druk mee was…
En nu was het 15u en was Thomas net voor de helft klaar met wat hij zou moeten doen… Niet omdat hij zo hard gewerkt had, maar omdat hij geen ene F#@K gedaan had!

Lieve lezers, neem het me niet kwalijk, dat ik hier mijn geduld een beetje (boel) verloren ben… 
Al drie weken probeerde ik, zo goed en zo kwaad als ik kon, mijn werk en het schoolwerk van de kinderen, te combineren. Het belangrijkste vond ik, was dat ze er later met een fijn gevoel op konden terug kijken! 
Ja, we hadden een planning, Vooral voor Thomas is dit erg prettig. In deze onzekere tijd heeft hij iets van houvast nodig. Dus de tips die me om de oren vliegen,om vooral de planning weg te gooien, bedankt. De planning is wel het laatste wat ik hier weg doe momenteel!

Ik verlies mijn geduld niet graag…

Nu was mijn emmer vol. Overvol. En dan nog voller. Mijn lontje was kort. Heel kort. Ik liep al ruim drie weken op mijn tenen. 
Hoe doen al die moeders dat?
Ik ben toch niet de enige die alleen thuis werkt en haar kinderen ook aan het werk moet zien te houden?

Nee, ik maak me niet druk om het feit dat ik de juf niet ben en ze daardoor misschien bepaalde achterstanden krijgen. Die taak laat ik op school.
Wel maak ik me druk om het feit dat 1 dag niets doen, al snel twee worden. En daarna rap nog veel meer!
Nee, alles hoeft niet helemaal af te zijn. Maar ja, wel even je best doen!

Vandaag begin ik weer met frisse moed. Net zoals elke dag.
Ik haal een paar keer extra diep adem en sluit een keer extra mijn ogen. 
Zoals ik dat al ruim drie weken doe.
Want het is nu eenmaal een bijzondere tijd. Een crisis van heb ik jou daar!
Een situatie die niemand ooit heeft meegemaakt. De hele wereld zit in hetzelfde schuitje. Dus ik heb ermee te dealen. Of ik nu wil of niet.

Ik kan me niet eens meer voorstellen hoe het normale leven was!
Wanneer ik de tv aanzet, hoor ik alleen maar over corona. En ja, ik probeer me er toch een beetje voor af te sluiten. Dus blijft die tv wat vaker uit. 
Ook al vind ik het doen van de boodschappen verschrikkelijk, toch went het ook wel wat.
Toch heb ik ook zin om gezellig naar een tuincentrum te gaan om daar gezellige plantjes te halen voor de tuin, waar we met dit mooie weer ook weer veel tijd doorbrengen! Maar ik durf het niet eens!

Dus, lieve mama’s, hoe doen jullie dat?!
Hoe houden jullie alle ballen hoog, je kinderen aan het werk en je eigen werk ook?
Alle tips zijn welkom, of ik er iets mee doe, dat kan ik je niet beloven. 😉

3 thoughts on “Hoe vergaat het jullie, deze semi-lockdown?!

  1. Nou Roelfien het valt mij ook tegen.

    Het gaat hier net wat anders dan bij jou, maar ik vind het ook lastig.

    Hoe graag ik ook wil, helemaal goed doe ik het nooit.

    Ik ben geen juf. Ik snap niet wanneer ze iets begrijpen en kunnen toepassen, wanneer ze iets niet snappen of afgeleid of gewoon dwars zijn…. Rekenen uitleggen vind ik echt moeilijk.
    Ik snap al helemaal niets van zoomen, webex en wat is een MS account?!?!?
    Van basispoort, gynzy, grrrrrr .

    En dan twee peuters die de wc rollen door de kamer rollen. Die de verf uit de knutselkast halen en op de banken smeren. Van kinderen die continu eten en drinken willen. Werk waar je je ook zorgen over maakt.

    En dan komt de man thuis. En dan lukt het hem dus wel. Hoe dan!?! En dan zegt hij tegen andere ouders dat we er niet zo zwaar aan moeten tillen. Dat onze kinderen zich vooral een beetje veilig en goed moeten voelen. Terwijl ik het echt heel serieus neem.
    Ja hij heeft gelijk. Maar na drie dagen thuis omdat ik moet werken piept hij al anders. Dan moet ik stiekem gniffelen. Gemeen hè?

  2. Wat ik hoor van mijn dochters. De jongste kleinkinderen vinden het heerlijk om thuis te zijn. Het zijn twee meiden die het goed met elkaar kunnen vinden en spelen fijn met elkaar af en toe komt er iets van school. Ze zitten in groep 1 en 2. Mijn dochter vindt het lastig . Ze moet thuis werken en haar vriend is aan het werk. Dus heeft ze het idee alles maar half te doen half werknemer en half moeder. Ze heeft ook haar werkgever gebeld en het probleem voorgelegd. Deze had wel begrip. Mijn andere twee kleindochters zijn 11 en 14 jaar oud. De oudste zit in HAVO 2. Zegt het wel fijn te vinden thuis. Kan zich beter concentreren. Mist wel haar vriendinnen en schoolgebeuren. Wanneer ze bij haar vader zijn help die haar met Engels en geschiedenis. Hij vindt het prettig om thuis te werken. Wordt niet gestoord door telefoontjes. De kleindochter van 11 zit in groep 8 en denk al vakantie te hebben en doet niet zo veel en is ook regelmatig met een hockey stick buiten te vinden. Als ze bij hun moeder zijn, zijn ze voor groot deel van de dag alleen huis omdat mijn dochter in de zorg werkt. Dan is de controle ver te zoeken. Af en toe loopt ze hard met de kids. Dus Roelien, maak je niet te druk, hou wel wat structuur aan omdat je dat zelf prettig vindt. en ga ook lekker met de jongens een flink stuk lopen in een rustige omgeving als je geen gastkinderen hebt. Groeten Ali

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: