Ik ben gewoon even verdrietig…

Er is een ware babyboom op komst, om ons heen zijn er heel veel vrouwen die in de komende vijf of zes maanden een baby krijgen. Onze nieuwe buurvrouw is zwanger van haar eerste kindje, alles is helemaal nieuw en spannend en leuk!

Haar enthousiasme, spanning en onzekerheid, daar kan ik écht van genieten. Het prille moederschap dat langzaam ontstaat en alle vragen die daarbij komen kijken. De voorbereidingen van een baby in huis en in hun leven, de babywinkels die met complete vrachtwagens de babykamer komen bezorgen en het enorme pakket van Zwitsal, ik geniet stiekem met volle teugen mee… En toch is er iets wat me verdrietig maakt.

 

Vriendinnen zijn zwanger van een tweede, derde en in één geval zelfs vierde kind en dat is natuurlijk superleuk! Zoveel kindjes die toegevoegd gaan worden aan ons netwerk, kinderen waar onze pleegkindjes mee zullen gaan spelen en misschien bij zullen gaan logeren…

Ik was toch ineens mama

Begrijp me niet verkeerd, ik vind het écht leuk al die zwangeren weer om me heen. En hoewel ik jaren heb gehad waarin ik het écht niet meer op kon brengen om blij te doen, waarin ik zelfs niet meer op kraambezoek ging, heb ik dat de laatste jaren gelukkig niet meer. Met de komst van onze pleegkindjes en het worden van pleegmama, was het lege nest ineens gevuld. Mijn armen waren niet meer leeg, ons huis en de kamers zijn gevuld met prachtige kinderen.

Maar er is met het ontstaan van deze babyboom in ons netwerk, iets nieuws begonnen. Ik ben niet meer kinderloos en ik hoef eigenlijk geen biologische kinderen. Maar toen ik hoorde dat iemand heel dichtbij zwanger was overviel mij ineens een enorm verdriet. Ik kon er niet meteen de vinger op leggen, begreep het eigenlijk helemaal niet want deze zwangerschap zag ik al weken aankomen… Wat was het dat mij zo enorm verdrietig maakte en waarom nu op dit moment…

Ik heb dat nog nooit meegemaakt

Het heeft me serieus een paar dagen gekost om dit verdriet te plaatsen, maar ik ben erachter. Ik blijk te rouwen, ik rouw om het feit dat ik nooit een zwangerschap heb beleefd en dat dat ook niet zal gebeuren. Ik rouw omdat ik nooit een babytje in mijn buik heb voelen bewegen, geen bewegende beelden heb gezien van mijn kleintje op een echo of een bevalling heb mogen ervaren. En dat maakt me nu toch weer verdrietig.

Op verjaardagen praat ik mee over poepluiers, consultatiebureaus, zwemles, de tafels leren enzovoort. Ik ben inmiddels de peuterpuberteit ingerold, kan meepraten over sprongetjes, kinderfeestjes en spugende baby’s op de camping. Maar ik val stil als het gaat over de bevalling, over weeën opvangen of het maken van een bevallingsplan. Ik weet niet hoe je aan je lichaam voelt of je wel of niet zwanger bent en hoe je weet of je wel of niet voor het eerst je baby hebt gevoeld…

Ook mijn man kon ik dit niet geven…

En niet alleen heb ik nooit zelf een zwangerschap meegemaakt, ook mijn man heb ik het niet kunnen geven. Natuurlijk weet ik dat ik daar niets aan kan doen, dat hij het me niet kwalijk neemt en dat hij evenveel van me houdt. Toch is het voor mezelf wel een ding, ik had het hem zó graag gegeven… Dan is het toch logisch dat ik een beetje verdrietig ben?

Zo zit ik ineens in een hele bijzondere fase, kinderloos ben ik niet meer en toch doet het zeer… Het kijken naar de eerste echo’s, het horen over de zwangerschaps-cravings en de pufclub. De samenzweerderige blik van vrouwen onderling als het gaat over bandenpijn, weeën of gehecht zijn.

Misschien zit het in mijn hoofd en is het allemaal helemaal niet zo ‘gezellig’, maar ik? Ik ben gewoon even verdrietig…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *