Intens Verdrietig

Niet zo heel lang geleden gebeurde er in het leven van mijn studerende dochter iets ontzettends verdrietigs. Een goeie vriendin, waar ze kort van te voren nog mee op vakantie geweest was met twee andere vriendinnen, kwam super plotseling door een dramatisch ongeval om het leven…..

En dat is niet niks. Je bent 21 jaar en je krijgt een telefoontje dat een van je beste vriendinnen een ongeval heeft gehad en dit niet heeft overleefd. Een schok van jewelste. Gelukkig belde ze kort daarna mij en ik sprong natuurlijk in de auto en ging naar haar toe. Wat een schok, wat een verdriet. 

En dan, daar aankomen en je kind snikkend in de armen houden en er gewoon zijn. Meer kan dan niet. Maar mensen, wat er dan allemaal door je heen gaat! “Hoe moet dit? Ik snap dit niet! Wat moet ik doen? Ik geloof niet dat ik dit kan! Doe ik het wel goed?” En ondertussen troosten, stil zijn, luisteren, doorvragen, praten en glaasjes water aandragen.

De andere vriendinnen kwamen naar haar toe en ook daar: totale ontreddering. De jongens uit de vriendengroep moesten gebeld worden. 4 jongens met totaal verschillende reacties; complete stilte in ongeloof, boosheid, verdriet, ontkenning….. alle reacties op zo’n gebeurtenis kwamen in een paar telefoontjes voorbij. Heel heel heftig. En dan kijken en luisteren naar je dochter die iedereen belt en het verhaal vertelt opnieuw en opnieuw en opnieuw.

Gewoon er zijn…

In die week na het overlijden en voor de begrafenis kun je er alleen maar zijn en kom je niet toe aan je eigen verdriet of andere dingen. Die week is het vooral zorgen dat je dochter en de rest van de vriendengroep altijd bij je terecht kunnen. En kijken naar hoe je met elkaar door die vreselijke dag die er aan zit te komen komt. Voor de begrafenis met een aantal lunchen, samen naar de plechtigheid toe en na die tijd de hele groep aan de pasta bij ons thuis, met veel wijn en bier en praten. Zorgen voor en ruimte geven om. Meer kun je niet doen op zo’n moment.

Maar nu, nu het een aantal maanden achter ons ligt is het allemaal wat minder duidelijk. Mijn dochter heeft er duidelijk nog behoorlijk last van; we leggen ons neer bij studie vertraging, want concentreren is een hele lastige op het moment en ik probeer te blijven aan geven dat waar ze door heen gaat heel normaal is en dat ze het vooral de tijd moet geven. Rust, dan maar wat minder werken, proberen niet oververmoeid te raken, goed eten, sporten en dat soort dingen.

In mijn geheugen gegrift…

En ook bij mezelf merk ik dat het me bezighoudt. Natuurlijk het overlijden van zo’n jonge meid, vreselijk. En de herinnering aan de ouders tijdens de begrafenis staat in mijn geheugen gegrift. De absolute horror van de gedachte dat het ieder van ons ouders kan overkomen kan ik nog niet eens toelaten.

Het is nog te vroeg merk ik om een soort van conclusie te schrijven. We zitten er nog middenin. Een defining moment of een life event noemen ze zo’n gebeurtenis. Een moment waarin de tijd lijkt stil te staan.

Dan is het echt gek dat je van veel mensen hoort dat de zomer van 2018 zo’n mooie zomer was. Ondanks dat je weet dat die opmerking wel over het weer zal gaan, blijft mij die ene dag bij waarin we een jonge meid in de stromende regen hebben moeten begraven. Zo’n mooie zomer was het niet.

2 gedachtes over “Intens Verdrietig

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *