Invloed op een puber?

Het leven met pubers geeft je soms te denken. Of nee, correctie, het leven met pubers geeft je heel vaak te denken. Zo vaak zou je willen nog veel invloed te hebben en even zo vaak moet je constateren dat het lijkt alsof je helemaal geen invloed meer hebt….of toch wel???

Ik heb een jongen van 15. Zo eentje die lekker aan het puberen is. Zo eentje die tussen wal en schip valt als het gaat om kind en volwassen zijn. En zo eentje die in een mum van tijd van schoolkind naar jongvolwassene is veranderd. Waar mijn vriendin, die hem een poosje niet heeft gezien, plotseling tegen op moet kijken en aan mij moet vragen: “dat is toch je jongste? Toch?” Zo één.
Er verandert namelijk veel aan de jongens van die leeftijd.

En sommige dingen blijven ook hetzelfde. Nog steeds is de fietssleutel vaak zoek, is het kluissleuteltje van de schoollocker verdwenen, is het geld op, is de fiets/laptop/telefoon stuk en dreigt hij te laat te komen. Wanhopig wacht ik op de dag dat de frontaal kwab eindelijk klaar is, maar dat zal nog wel even duren. Die planning en organisatie skills schijnen pas in je midden twintiger jaren echt goed op gang te komen. Maar gelukkig is er ook licht aan de horizon.

Zou het dan toch?!

Hij is namelijk een beetje aan het werk en dat doet ie goed. Vreemde ogen dwingen, ik vind het heerlijk! Hij komt op tijd, hij werkt hard en heeft al een contract gekregen voor een aantal maanden.
Daarnaast verzuchtte hij op zijn verjaardag spontaan: “Mam, waarom ben ik toch steeds alles kwijt. Ik moet eens wat beter op mijn spullen gaan passen.” Eerlijk is eerlijk, het was alsof de hemel openging en er een engelenkoor begon te zingen. Halleluja! Er is beweging! Er is zelfs een begin van zelfinzicht! Het gaat goed komen! Misschien.

En dan de invloed die je wel of niet hebt.….zoals gezegd lijkt het vaak dat je geen enkele invloed meer hebt op die pubers. Ze gaan hun eigen gang, het is lastig om contact te krijgen met je eigen kind en ze vinden vooral de mening van hun vrienden erg belangrijk. Iedere opmerking die jij maakt wordt met gezucht begroet en toch is er soms, heel soms, even een moment van invloed.

Deze week vertelde mijn zoon spontaan dat hij wel eens achter op de brommer zat bij iemand die zelf ook geen brommer rijbewijs heeft. De schrik sloeg mij om het hart. Natuurlijk geef je dan onmiddellijk aan dat je het niet wilt hebben dat ze op een brommer rondscheuren. Dat is weliswaar vanzelfsprekend, maar met verbieden alleen kom je er niet. Ik zag mijn zoon ook dichtslaan terwijl ik mijn preek af stak. Je ziet hem denken en zuchten: natuurlijk, die stomme moeder van mij etc. etc.

Een simpele rekensom helpt

Ondertussen heb ik wel geleerd dat een beetje uitleg kan helpen. En dus heb ik eens een simpele rekensom gedaan met mijn zoon. Stel je rijdt iemand van 20 jaar aan die de rest van zijn werkzame leven niet kan werken en gemiddeld 100.000 per jaar had kunnen verdienen. Een student geneeskunde ofzo. Die kan dan 50 jaar niet werken. 50 x 100.000 euro is dan waar jij zo ongeveer voor op dient te draaien. Dan ga je sowieso voor 5.000.000 het schip in. Je bent namelijk op dat moment niet verzekerd! Laat staan de boetes die je er dan nog bij krijgt.

En nu zoonlief bij de AH vakken aan het vullen is, wordt de waarde van geld ook zo langzamerhand duidelijk….. want van die paar euro per uur duurt het heeeeeeeeeel lang voor je 5.000.000 bij elkaar hebt gespaard.

En ja hoor, daar schrok hij zichtbaar van. Hij werd er stil van en deze getallen zullen nog lang nadreunen in zijn hoofd. Misschien, heel misschien (ik heb geen hoge verwachtingen maar slechts een stille hoop) heb ik dan nog een klein beetje invloed wanneer hij de volgende keer weer op een brommer wil stappen met een compaan die ook zijn scooterrijbewijs niet heeft.

Maar….. natuurlijk geen garanties, dus nog steeds hou ik mijn adem in.

Liefs,
Anne

Anne, 48 jaar, moeder van 3 opgroeiende kinderen woont samen in Groningen met haar partner en Bobby, de langharige Jack Russell. Ze werkt als toegepast psycholoog in een verpleeghuis, houdt van zingen, dansen en het leven in het algemeen. Soms even wat minder van haar kinderen.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *