Mijn laatste dagen als juf, Hoera, de scholen gaan weer open!

Eindelijk, tijd voor vakantie! En wat ben ik daar aan toe!
Maar met dat deze vakantie is begonnen, zit mijn tijd als juf er ook op.
Of ik daar rouwig om ben? Daar vertel ik in deze blog alles over.

Eigenlijk begon ik net een beetje te wennen aan mijn rol als juf.
De planning had ik van de koelkast afgehaald. En met Roan zat ik vaak al voor 8u te lezen. Of althans, Roan las en ik probeerde de planning voor de dag zo te maken dat de computer niet oververhit zou raken.
Want met één laptop is het lastig plannen, als beide jongens ongeveer zes opdrachten hierop moeten doen. En vergeet dan het videobellen met de klas niet! En het videobellen met de juf voor wat bijles of wanneer er wat extra hulp nodig was!

Ik dacht, wat dat betreft, dat ik alle touwtjes in handen had. 
Overal had ik het rooster voor het videobellen opgeschreven. Op de planner die op de koelkast hangt, het rooster hing eronder, in mijn agenda, op de roosters die de jongens van school kregen en ik schreef het op beide roosters zodat ik geen dubbele afspraken zou maken.

Toen kwam er een mailtje van de juf van Thomas. Met verscherpte regels. Met de nadruk op de microfoon die bij iedereen uit is, tenzij je een beurt hebt en dat er niet gechat wordt, tenzij je een beurt wilt. Halleluja! Want echt, wat een verschrikking is dat videobellen! Als je dacht dat boodschappen doen erg is, Think Again!
Onder in dit mailtje stond heel onopvallend, dat het videobellen een half uur eerder was dan op het rooster stond. Of nouwja, er stond gewoon een andere tijd. Er stond verder niets bij. Maar hé, ik hoefde dat niet te lezen, want ik had alles onder controle! Dus mijn hoofd heeft die andere tijd nooit gesignaleerd! 

WHY?! Waarom moet er ineens van alles gewijzigd worden?!

De avond voor het wekelijkse videobellen kwam er nog een app. Daar viel de nieuwe tijd me wel op!
Maar nu had ik net voor Roan een extra moment met de juf ingepland. Op datzelfde nieuwe tijdstip van Thomas!

Goh… Hoe moest ik me hier nu weer uit redden… Ik zag mezelf al aankomen… Bij het extra moment met juf voor Roan, zouden meer kinderen aansluiten. Ik kan niet verwachten dat iedereen zich maar aanpast aan mijn rooster… Het zal heus niet voor mij alleen zo zijn dat de dagen een crime zijn wat betreft werk en school…

Nu is dit netjes opgelost door de juf van Roan. Gelukkig!
Maar man, wat een gedoe…
Ik ben dus oprecht blij dat we nu twee hele weken geen school hebben en dat de jongens hierna weer voor de helft naar school mogen!

Aftellen!!

Toe aan vakantie was ik echt. 
Achteraf heb ik me echt afgevraagd hoe ik zo luchtig kon denken over “Juf zijn” en werken tegelijk!
In de app met mijn gastoudercollega’s schreef iemand: Blij dat we weer aan het werk mogen! De kinderen staan te trappelen!
Waarop de coordinator reageerde: Jullie vast ook!
Ik kon alleen maar denken: Hoe?! Ik werkte meer dan ooit in de afgelopen weken! En was er juf bij!

Vaak stond ik op het punt om ouders af te bellen. Om het bijltje er bij neer te gooien.
Om het gastouderbureau te bellen om het maar anders op te lossen!
Voor mijn gevoel deed ik alles maar half. Moeder zijn, juf, gastouder, vrouw, vriendin enz. En dat vrat vaak aan me!
Toch wist ik ook dat de ouders die hun kinderen bij mij brachten dit bewust deden. Dat ze liever geen andere opvang wilden omdat ze in deze crisis liever niet te veel wilden slepen van hot naar her. Wat ik natuurlijk ook goed kon begrijpen!

Dus dook ik dan op die avonden vroeg mijn bed in en ging er dan de volgende dag weer vol voor!
Gelukkig hielp dit en het lange paasweekend, met mooi weer, deed ook wonderen!
Ik kon er toen weer vol tegen aan.
In deze laatste week heb ik bewust geen planning in mijn hoofd gemaakt met dingen die ik wilde doen op een dag. En dat hielp me op de drukke dagen wel heel goed!
Doordat ik niets van de kinderen verwachtte, waren ze een stuk flexibeler en kreeg ik meer gedaan dan in al die weken ervoor!

Ik was net gewend…

Toch is het goed, ondanks dat ik net aan mijn rol gewend ben, dat ze weer naar school mogen!
De gastkindjes kunnen weer de hele dag praten en de jongens krijgen weer de juiste uitleg. Dat lijkt me wel goed. 😉
Ook kan Thomas niet meer worden afgeleid door mijn dingen of door zijn Lego of andere vage uitvindingen. Dit gaf in de afgelopen weken wel de meeste strijd, om eerlijk te zijn.

Natuurlijk besef ik dat we er nog lang niet zijn. Dat er nog genoeg van me zal worden verwacht. Maar in ieder geval niet meer full-time!

Hoe is het jullie vergaan?
Hebben jullie het overleefd of vond je het juist makkelijk?
Ik ben heel benieuwd naar jullie ervaringen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: