Mijn spiegelbeeld

We weten, denk ik, allemaal dat kinderen je spiegel kunnen zijn. Nu vind ik dat zo nu en dan behoorlijk lastig. Lees snel verder om er achter te komen waarom!

In dit huis is vooral Thomas mijn spiegel. Nog voor ik in de gaten heb dat ik niet lekker in mijn vel zit, merk ik dat vooral al aan hem! Hij is dwars, brutaal en boos om niks.
Later kom ik dan meestal tot de conclusie dat ik met mezelf een appeltje te schillen had.
Vaak is dan het leed al achter de rug.Β 
Helaas leer ik er na 9 jaar nog steeds niets van…

Roan heb ik veel minder als spiegel. Maar Ton daarentegen heeft Roan juist veel meer als spiegel! Ton botst veel sneller met Roan en ik juist met Thomas.
Ook wat verleden aan gaat ziet Ton zijn spiegelbeeld in Roan en zie ik mijn spiegelbeeld in Thomas.

En eerlijk, met een “pestverleden” is dat niet zo heel prettig…

Ik zie Thomas ook worstelen met zich zelf. En gek genoeg weet ik nog altijd niet goed hoe ik hem hierin kan helpen.
Behalve dan dat ik er ben voor Thomas, hem hierin serieus neem en hem op het hart druk dat het ooit toch echt goed komt! Dat hij de perfectie mag loslaten omdat hij zo ontzettend leuk is als hij gewoon lekker zichzelf is!

En tot dat dit spiegelbeeld van mij wat minder wordt, zal ik er voor hem blijven!
Zal ik hem blijven vertellen dat hij leuk is, sociaal is, lief is en humor heeft! Dat hij mooi kan knutselen en tekenen en dat hij geweldig veel fantasie heeft.

Hoe gaat dit bij jullie thuis? Hebben jullie ook een spiegel? Of hebben jullie daar veel minder last van?
Ik ben heel benieuwd naar jullie reactie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *