Moeder van twee jongens, nooit meer een saai leven!

Het leven als moeder van twee jongens, dat is allesbehalve saai!
En dat werd me vandaag maar weer eens heel erg duidelijk…

Of eigenlijk begon dit verhaal gisteren al. Alleen had ik hier geen flauw benul van.
Ik ondernam actie en om eerlijk te zijn denk ik dat iedereen hetzelfde had gedaan!

Toen ik gisteren boodschappen had gedaan en terug naar huis fietste, zag ik allemaal papieren op de straat liggen. Het leken wel belangrijke papieren.
Aangezien ik boodschappen uit de koeling had, en de temperatuur al weer hoog opliep, fietste ik snel door naar huis. Daar speelden Thomas en Roan buiten met de skelter en ik stuurde de jongens naar de hoek van de straat. Daar waar de papieren lagen.

Samen hebben ze alle papieren van de straat gepakt.ย 
Thomas kwam het stapeltje bij me brengen en mijn gevoel bleek juist.ย 
Het waren, voor zover ik dit snel kon zien, loonstrookjes en verzekeringspapieren.
Het adres was daar waar de papieren op straat lagen.

Samen met Thomas bracht ik de papieren naar de rechtmatige eigenaar.
Hoewel, ik liep een stukje mee en Thomas deed het in de brievenbus.
Ondanks dat ik me af vroeg hoe je zulke belangrijke papieren kwijt kon raken, was het hier voor mij klaar.

En wees eerlijk, jullie zouden toch allemaal zulke papieren oprapen en terug brengen?!

Zoals ik al schreef, voor mij was het verhaal hier klaar.
Tot vanmiddag. Er werd aangebeld. Nogal dringend…
Thomas vloog meteen naar de deur, maar iets zei dat hij maar even in de woonkamer moest blijven.
Er stond een paniekerig uitziende vrouw voor de deur. Met een telefoon in haar handen.
Mijn hoofd maakte meteen overuren. Zou ze een huisdier kwijt zijn? Had ik een dier zien lopen misschien? Nee, ik kon niks bedenken…

Toen ik de deur eindelijk open had, was de mevrouw al in tranen… Ik was hierdoor zelf ondertussen ook wel geschrokken. Ik bedoel, hoe vaak gebeurt het nu dat je een huilende mevrouw aan je deur hebt?!

Ze liet me een foto zien waar Thomas en Roan op stonden, met de vraag of ik ze kende.
Oh nee he?! Wat hebben de jongens nu weer uitgevreten?! Kan ik nog zeggen dat ik ze niet ken misschien?? Nee, dat lukt niet, deze mevrouw was al bij de buren geweest. Ze moest het dus al weten… Daarbij, ik kan niet liegen…
Dus: Ja, ik ken ze. Hebben ze iets erg gedaan?

Ondertussen stond Thomas toch al in de deuropening. Dit zag ook de, nog steeds, huilende mevrouw. En ze zei: Ja, jij! Jij was het!

Echt mensen, mijn haren stonden overeind! Wat voor vreselijks hadden mijn kinderen wel niet gedaan!!

Aan Thomas vroeg de huilende mevrouw wie het andere jongetje op de foto was.
Thomas antwoordde heel eerlijk en netjes, maar ook lichtelijk paniekerig, dat het zijn broertje Roan is.

Wat er toen gebeurde mensen! Je houdt het niet voor mogelijk!
Terwijl mijn hoofd nog steeds bezig was met overuren draaien, pakte de huilende mevrouw haar portemonnee. Ze pakte hier geld uit en gaf dit aan Thomas. Vijf euro! En nog eens vijf euro voor Roan.

Hoe dan?!
Wat hebben mijn kinderen wel niet gedaan? Moesten ze een les krijgen? Hadden ze iets goeds gedaan? (Dat laatste is nu eenmaal niet iets voor de hand liggend. Eerlijk is eerlijk…)
Ik was werkelijk ‘flabbergasted’… Nog steeds had ik geen idee wat er nu echt aan de hand was…

Dus dat zei ik ook.
De huilende mevrouw gooide haar handen in de lucht, meestal is dat niet een heel goed teken…
Maar eindelijk zei ze dat het goed was.
Eigenlijk was het enige woord wat ze zei: “papieren…”

Ooooh!! Maar nu ging er bij mij eindelijk een lampje branden!
Dit was de (huilende) mevrouw die in het huis woont, waar Thomas gisteren de belangrijke papieren in de brievenbus had gedaan!

Maar he, daar was toch geen geld voor nodig?!

Tja, ik kon er weinig meer aan veranderen…
Mijn kind had het geld al ongeveer in zijn spaarpot, zo niet al uitgegeven in zijn hoofd…

Eindelijk kon de huilende mevrouw weer wat woorden vinden. Ze bleek ons zo dankbaar! Alles had op de camera gestaan.
Allereerst de kwaadaardige actie van een ex van รฉรฉn van haar kinderen. Die had al deze papieren vanuit de auto op straat gegooid. (Aaah, zo zat het dus…)
En daarna dus mijn schatjes, onze jongens met hun skelter. Die al deze papieren, met gevaar voor eigen leven zo begreep ik, van de straat af plukten en dit in de kar van de skelter hadden gelegd. En vervolgens, zo’n 3 minuten later, Thomas die het stapeltje papieren in de brievenbus bij de voordeur deed.

Poeh he! Het was dus niks ernstigs! Sterker nog, onbewust had ik mijn kinderen een heel goede daad laten doen.
Mensen, mag ik hier even trots op zijn? ๐Ÿ˜‰

Thomas en Roan zijn blij met het geld. Uiteraard.
Thomas had al bedacht dat hij nu altijd papieren van straat wil pakken om het bij de mensen thuis zal brengen. Zo komt zijn Lego Trein vast heel snel, is zijn idee. ๐Ÿ˜‰

Voor mij is dit een vanzelfsprekende actie.
En ik denk dat dit voor iedereen hetzelfde geldt. Uitzonderingen daargelaten.
Toch ben ik benieuwd naar wat jullie zouden doen in zo’n situatie!
Laat je een reactie achter? ๐Ÿ™‚

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *