Pleegmama aan de blog…

Daar zit ik dan achter mijn laptop m’n eerste blog te schrijven voor Ladybos.nl!! Superleuk, maar ook wel een klein beetje spannend! Ik ben Emma, 35 jaar en bijna tien jaar getrouwd met de leukste man van de wereld, tenminste dat is hij meestal! 😉 Samen zijn we drie jaar geleden na een pittig traject pleegouders geworden. Op dit moment mogen wij zorgen voor een jongen van 8 en een meisje van 1 jaar en daar genieten we enorm van!

Naast pleegmama ben ik ook al sinds 2008 gastouder, op dit moment nog met één gezin waarvan de kinderen bij mij thuis komen. Drie dagen in de week werk ik als gastouder, verder ben ik druk met pleegzorg, vrijwilligerswerk, creatieve hobbies én hou ik van geocachen met het hele gezin. Snachts mag je me wakker maken voor sushi en om op vakantie te gaan, mijn lievelingseten is andijviestampot en ik hou niet van sinas.

Toen ik in groep zes van de basisschool zat, deden we met onze hele school mee aan een verhalenschrijfwedstrijd. Afgelopen week moest ik er ineens aan denken en ik dacht, misschien is het leuk als ik in mijn eerste blog schrijf over de allereerste keer dat ik gepubliceerd ben… We moesten allemaal meedoen en het thema was een op dat moment heel bijzonder en futoristisch onderwerp: “Het jaar 2000”.

Nou moet je niet vergeten dat ik dus al 35 ben en mijn groep zes was dus in 1992/1993. Op dat moment duurde het dus nog jaren en jaren voordat het zover zou zijn! We hadden nog nooit gehoord van de milleniumbug en 2000 klonk in mijn kinderoren als sience fiction, dát wás de toekomst!

En dus sloeg ik aan het schrijven

Ik vertelde over hoe ik verwachtte dat we tegen die tijd allemaal in gouden of zilveren pakken zouden lopen. Gewoon eten zou er niet meer zijn, we kregen eten door een buisje en op een soort tablet (die er toen nog niet waren) voerde je in wat je wilde en vermalen kwam het door het buisje heen je lichaam binnen. Het zien en proeven was blijkbaar niet belangrijk meer, alleen voedingswaarde….

We reden niet meer in benzineauto’s maar in een soort van electrische wagentjes waar je ook niet meer in hoefde te sturen en ook naar school gaan was niet meer nodig. Je bedacht wat je wilde worden en er werd een chip geïmplanteerd in je pols waarop je plots klaps alles wist, begreep en beheerste en kon worden wat je wilde worden.

En dat was het stukje, geen kop, midden stuk en staart, maar gewoon een kinderlijke dagdroom die zo bleek deze week, niet ver afstaat van de dagdromen van kinderen in 2018. Drie jongetjes zaten afgelopen week in mijn woonkamer te spelen met autotjes, maar het waren geen autotjes, het waren poppetjes van later. Ze konden eten door een buis en ze konden alles doen wat ze wilden, ze hoefden alleen naar een computer en daar geld in te stoppen…

En zo zijn de kinderlijke dromen over de toekomst dus gelijk gebleven terwijl de manier van schrijven en gepubliceerd worden, enorm met destijds verschilt!

Als je me toen had verteld dat ik dit stukje als ik 35 was kon schrijven met de puntjes van mijn vingers, zonder daadwerkelijk naar mijn handen te kijken had ik je nooit geloofd! Dat zou alleen kunnen door middel van een chip! En dat het stuk tekst dan niet zoals toen, geprint wordt in een boekje (dat eigenlijk alleen gekocht werd door de prijswinnende schrijvers van de stukjes die erin stonden en hun ouders en grootouders), maar geplaatst op een blog???!! Ik weet niet of ik in staat zou zijn om aan mijn achtjarige zelf van toen, uit te leggen wat een blog eigenlijk is?!!

De wereld om ons heen is enorm veranderd in de laatste twintig jaar. Misschien niet zoveel als ik op achtjarige leeftijd heb voorspeld, maar wat zijn we gewend geraakt aan het digitale stuk van ons leven! Kunnen we de laptops, tablets en smartphones nog wegdenken?

Wat niet is veranderd is mijn liefde voor schrijven, mijn drang om te schrijven wat zich de laatste jaren vooral heeft geuit in gedichtjes, lijstjes en hoofdleegmaaksessies. En nu, nu schrijf ik voor een blog!! Naast alle andere dingen in mijn leven máák ik hier gráág tijd voor! Ik hou van schrijven en dat ga ik lekker weer doen! Bedankt Roelfien!!!

Liefs, Emma

Een gedachte over “Pleegmama aan de blog…

  1. Cornelia zegt:

    Wat leuk, een nieuwe blogster!
    Leuk dat je een rijke fantasie hebt. En je dat ook weer terugziet in de fantasie van de kindertjes.
    En best jammer dat zo’n chip niet bestaat 😉 er zijn er meer (later als jou, gheghe) geweest die aan hetzelfde idee dachten bijvoorbeeld in the Matrix. Maar goed er is natuurlijk ook niets mis met gewoon hard werken 😉 en gelukkig slaat onze harde schijf ons hele leven belangrijke dingen op. Volgens mij is er niets vergelijkbaar met ons brein 😉
    En wat gelukkig dat we gewoon nog van LEKKER eten houden. Volgens mij gaat dat nooit over 😉
    Ik wens je heel veel succes met je blog en ben vooral heel benieuwd de verhalen over je (pleeg/oppas)kinderen én naar je gedichtjes 😉

    Hartelijke groetjes Cornelia

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *