Waarom het soms beter is om je kind een schooljaar over te laten doen

De meesten van jullie weten wel dat Thomas groep 5 voor de tweede keer doet.
We zijn nu een half jaar verder en er liggen al heel wat puzzelstukjes op zijn plek.
Vandaag vertel ik er meer over en een update over hoe het nu gaat.

Vanaf het moment dat Thomas naar school ging begon hij te veranderen.
Dat doen alle kinderen natuurlijk, dus ik zocht er niet meteen iets achter.
Het is een fase hield ik mezelf steeds voor.

Als ik een gesprek met de kleuterjuf had, dan was dit nooit heel positief. 
Hij zat niet stil, hij stoorde de andere kinderen, hij stoorde de juf, hij was te speels enzovoorts.
Niet leuk om te horen als moeder. Je wilt tenslotte het liefst dat je kind gewoon lekker onopvallend de schooljaren door komt!

In groep drie veranderde de samenstelling van de klas. Twee kleuterklassen kwamen bij elkaar in. Toen ging het pas echt bergafwaarts… 
Tot grote frustratie hier thuis! Want ook hier thuis ging het steeds minder goed. Thomas ging steeds meer liegen, werd steeds brutaler en luisterde gewoon echt niet meer.
Ook was hij erg kleinzerig. We hoefden maar met een vinger te wijzen en hij huilde urenlang…

Het zwelgen deed Thomas alleen thuis

Dat Thomas ging “zwelgen”, dat werd steeds erger. Dat deed hij alleen thuis eigenlijk. Op school merkten de leraren hier nooit iets van. En dat werd thuis steeds meer merkbaar. Alle opgebouwde spanning moest eruit. En dat was best veel.
Als we nu nagaan hoe er “misbruik” werd gemaakt van Thomas door andere kinderen. 
Thomas werd constant voor het karretje gespannen om dingen te doen die gewoon echt niet konden. En als Thomas eens nee zei, dan werd er gedreigd. Dus deed Thomas, onzeker als hij was, het alsnog…

In groep twee wilden we al dat Thomas zou gaan doubleren.
De juf stond hier absoluut niet achter. Omdat we er zo op aandrongen is Thomas nog onderzocht op “ADHD” en aanverwante aandoeningen. Hier kwam niks uit. Wij waren niet verrast.
Maar, zei de mevrouw die Thomas had onderzocht, hij verveelt zich. Hij moet door naar groep 3.

En zo ging het ongeveer elk jaar weer.
Nu moet ik ook wel zeggen dat Thomas elk jaar in februari een “sprong” leek te maken waardoor hij het wel weer trok.
Tot vorig jaar… De sprong bleef uit…

Het werd van kwaad tot erger

Al in oktober was het ons duidelijk dat de situatie van kwaad tot erger werd. 
Ik heb toen veel gesprekken gevoerd op school. Met verschillende mensen.
Eindelijk hadden we het gevoel dat we serieus genomen werden.
Ook al was het nog niet officieel, maar we wisten vanaf toen dat Thomas zou gaan doubleren.

Het was voor ons nog even flink doorbuffelen. Het had ook geen jaar later moeten komen. 
Thomas liep echt heel erg op zijn tenen. Ook sliep hij steeds slechter.
Ondertussen had ik hulp van buitenaf. Vooral omdat ik in mijn achterhoofd hield dat kinderen hun ouders spiegelen. Dus het probleem zou wel bij mij liggen, aldus mijn gevoel.
Helaas hielp alle hulp heel weinig…

In mei werd het eindelijk officieel. Ook Thomas begon zich er echt op te verheugen dat hij naar een andere klas mocht. Hij verkondigde aan iedereen die het maar horen wilde dat hij bleef zitten. Best een gek idee, dat je kind blij is om te blijven zitten. 
Het was nog even spannend in welke klas hij kwam. Er waren op dat moment drie groepen vier. En dat werden uiteindelijk twee groepen 5. Ik had mijn voorkeur wel overal aangegeven. Maar als moeder schijn je je hier niet mee te mogen bemoeien. 😉

De nieuwe klassen waren in juni al bekend, maar Thomas stond er niet bij…
Grote stress bij ons, zou het goed komen?!
Gelukkig kwam Thomas in de klas van onze voorkeur. Thomas was echt heel erg blij en wilde het liefst meteen al erbij.
Een week voor de zomervakantie is het de traditie dat alle groepen even kennis mogen maken met de leerkracht die ze na de zomer gaan krijgen. Thomas mocht op dat moment kennis gaan maken met zijn nieuwe klas.
Razend enthousiast kwam hij bij me! Hij wilde dat de zomervakantie al voorbij was!

We waren toe aan rust

Afgelopen zomer zijn we heel bewust niet op vakantie gegaan. We waren toe aan rust. Een vakantie zou weer onrust geven in Thomas zijn onrustige en overprikkelde hoofd.
Gelukkig was het heel mooi weer en konden de jongens alle dagen buiten spelen.
Voor het eerst sinds we hier wonen waren er heel veel kinderen op straat. Het was echt een super fijne vakantie!

En toen was de vakantie voorbij. Eindelijk mocht Thomas naar zijn nieuwe klas!
Wij hadden gehoopt dat we na een jaar een iets rustiger en meer ontspannen kind zouden hebben. Ik vond het heel moeilijk, hadden we de juiste keuze wel gemaakt? Zou het nu echt beter gaan? Dat kon toch haast niet?!
Maar al na een week was het verschil hier thuis enorm!!! En ja, die drie uitroeptekens zijn in deze zin echt op zijn plek.

Na een week kwam Thomas bij me, trots als een pauw, omdat hij anderen kon helpen met tekenen en knutselen.
Een week in de nieuwe klas en Thomas sliep weer op normale tijden. Hij huilde bijna niet meer, hij was een heel stuk vrolijker en hij begon weer te neuriën en te fluiten. Ook maakte hij weer grapjes. We mochten weer wijzen en als ik het ergens niet mee eens was kon ik dit gewoon zeggen zonder dat hij de rest van de dag zou gaan zwelgen.

Geloof me, als ik zeg dat Ton en ik allebei een paar tranen om hebben gelaten. Oke, ik een paar meer… 😉
Niet zozeer van verdriet. Misschien een beetje, omdat we het achteraf zolang hebben laten duren. Maar vooral van geluk! Het is zo ontzettend fijn om je kind gelukkig te zien! Het is zo ontzettend fijn als het goed gaat met je kind!

We zijn nu een half jaar verder. En het gaat elke week een stukje beter. Zowel op school als hier thuis.
Er kan nu in de klas een invaller komen, zonder dat Thomas alle grenzen overschrijd. En doet hij een poging, dan is er niemand die er aandacht aan besteed. De lol is er dan snel vanaf. Nu doet Thomas dus ook geen poging meer.
En ja, hij is snel afgeleid. Maar hij valt er niemand mee lastig. Er is niemand die Thomas roept wanneer hij is afgeleid, waardoor de les wordt verstoord. En onbewust krijgt Thomas prima mee wat hij moet doen en doet vervolgens gewoon zijn ding. Zonder dat het nog weer drie keer uitgelegd moet worden.

Ik stond na tien minuten weer buiten!

Afgelopen week had ik weer een 10 minuten gesprek. Voor het eerst in alle jaren die wij nu op school lopen, had ik ook werkelijk maar 10 minuten. In plaats van een half uur met alleen maar op en aanmerkingen en klachten. 😉
Na tien minuten stond ik weer buiten bij mijn fiets. Bijna huilend fietste ik weer terug. Eindelijk gaat het goed, eindelijk komen de kwaliteiten van onze lieve zoon naar buiten, eindelijk staat hij niet meer op een negatieve manier in de picture, eindelijk kan ik de afgelopen jaren afsluiten!

In ons geval was Thomas sociaal absoluut niet toe aan de groep waar hij in zat.
Hij is natuurlijk eind september geboren waardoor hij met vijf jaar al in groep drie zat, met zes jaar in groep 4 enzovoorts. Hij zou met 11 jaar al naar de middelbare school moeten. Dat zagen wij, onzeker en baldadig als hij was, absoluut niet zitten!
Nu heeft Thomas nog een paar jaar om sterker te worden. Om te ontdekken wie hij echt is. En dan kan hij over een paar jaar, met een stevige basis, beginnen aan de middelbare school.

Ik ben heel benieuwd of er moeders zijn die ook ervaringen als dit hebben op school.
Ik lees dan ook heel graag jullie reactie. 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *