Waarom!

Deze vraag stellen we onszelf allemaal wel eens. Waarom lukt het niet, waarom voel ik me zoals ik me voel etc. Dit soort vragen stel ik mezelf de laatste tijd misschien wel net iets te veel.

Waarom ben ik op m’n 33ste nog steeds single? En waarom is m’n huis nog niet af? Hoe komt het dat ik me voel als een mislukkeling?

Nu weet ik ergens echt wel dat dit nergens op slaat maar toch. Tien kilometer hardlopen lukte me niet i.v.m. een slechte enkel, dus mislukt. Ik ben nog single, dus mislukt. M’n huis is na twee jaar nog steeds niet af, dus mislukt.

Jezelf omarmen is zo makkelijk niet..

En nu komt dan dat geen wat zo moeilijk is om voor jezelf te omarmen. Nee je bent geen mislukkeling, nee er mislukt niks het heeft gewoon allemaal wat meer tijd nodig.

Ik las laatst een artikel van een dame in de dertig (naam even vergeten) die juist dit onderwerp aansneed. Wij dertigers hebben een mega valkuil en wel alles moet perfect. Ik zie mijzelf eigenlijk helemaal niet als een perfectionist tot ik dit las.

Ergens onderweg richting die dertig hebben wij onszelf wijs gemaakt dat je voor je dertigste van alles moet hebben bereikt.

Hoe dan?!

Een toffe baan, het liefst als manager. Een eigen huis. En als klap op de vuurpijl een gezin. Ja niet alleen een relatie maar ook kids. Hoe wil je dat allemaal voor elkaar krijgen voor je dertigste? Geen idee!

Deze vragen zorgen dan wel weer voor de enige zelfreflectie, en in mijn geval eens met de billen bloot en de vraag om hulp van een professional. Dat is dan een psycholoog, en heel eerlijk dat is het laatste wat ik wilde. Dacht ik. In eerste instantie voelt dat als de grootste mislukking. Waarom dan? Omdat er toch ergens nog een stigma heerst dat je daar naartoe gaat als je gek bent.

Eerste afspraak zit er inmiddels op en hoe fijn is het om eens al je shit bij iemand op tafel te gooien die niet direct oordeelt.

Praat het van je af zeggen ze wel eens. Ik kan je nu wel vertellen, doe dat ook echt. HET HELPT!

Uiteraard ben ik niet meteen van al mijn waarom vragen af wees niet bang, wel begin ik al langzamerhand iets minder druk op mezelf te leggen. En te zeggen dat het mag om me eens een dag kut te voelen. En het mag om te denken waarom heb ik dat leuke gezinnetje niet of die leuke vent. Zolang ik daarna ook maar weet het komt wel. Echt het komt allemaal goed.

Tot snel

Liefs Bo

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *