Wanneer afvallen niet vanzelf gaat…

 Het is al weer drieënhalf jaar geleden dat ik hoorde over mijn hormoon-probleem.
PCOS. Mijn lichaam maakt teveel mannelijke hormonen aan. Mijn lichaam slaat suiker te veel en te makkelijk op als vet, wat afvallen bijna onmogelijk maakt. Mijn lichaam maakt een ei-sprong bijna onmogelijk.

Steeds vaker sta ik er meer bij stil hoe bijzonder het is dat ik toch vier keer zwanger mocht worden! Maar ook sta ik er steeds vaker bij stil hoe bijzonder het is dat we toch twee prachtige, lieve en knappe jongens hebben mogen krijgen!

Ja, twee maal werd het een miskraam. Daar sta ik liever niet te veel bij stil.
Maar nu Thomas vooral ouder wordt, en bewuster wordt van hoe kinderen “gemaakt” worden, is het iets waar ik toch wat vaker aan herinnerd word. 
En dan vooral het besef dat we zo veel geluk hebben dat we Thomas en Roan mochten krijgen! Want vanzelf ging dit niet, maar we hebben gelukkig ook geen gebruik hoeven maken van een ziekenhuis!

Maar goed, even weer terug naar waar ik begon, het afvallen.
Het is ook drieënhalf jaar geleden dat me zowel door mijn huisarts, als door mijn homeopaat, werd geadviseerd om direct zoveel mogelijk koolhydraten te laten staan! Dat heb ik ook gedaan en in die tijd ging dat als vanzelf. 
In drie maanden was ik twaalf kilo afgevallen en ik kon de hele wereld aan! Het gaf me zo een trots gevoel en zo veel energie!

Even zondigen, leek me geen ramp…

Dus mocht ik met de kerstdagen van mezelf wel genieten van wat lekkernijen. In de vorm van te veel suiker. Niet te gek, maar gewoon een beetje. En een oliebol met oud en nieuw. Dan zou ik 1 januari gewoon weer verder gaan met afvallen.
Helaas, dat bleek niet zo te zijn… Nouwja, ik ging wel keurig verder hoor! Maar mijn lijf ging op slot. Er gebeurde niets meer!!

Een half jaar later was ik zelfs aangekomen en dus geen gram meer afgevallen…
Het frustreerde al even, dus ik stopte met het laten staan van de koolhydraten.

Toen er weer een nieuw jaar aanbrak, deed ik nog weer een poging tot afvallen, zonder ook maar een enkel resultaat… Ik ben meteen weer gestopt, na een maand.
Tot nu, heb ik tussendoor meerdere nieuwe pogingen gedaan. Ik voelde me zo nu en dan een vreselijke azijnpisser, dat ik steeds op “dieet” ging… Dat was ook niet wat ik wilde! Dat was ook niet het voorbeeld wat ik wilde geven aan mijn kinderen!

Hoezo emoties weg eten?!

Toen ik in april 2019 in een rollercoaster van emoties kwam, ben ik gaan eten. Bijna alles wat los en vast zat, het kon me niets meer schelen! Ik voelde me k*t, dus ik had recht op die zak chips, die reep chocola en die pizza… Zo redeneerde mijn hoofd.

Toen ik in juni begon met de EMDR begon, merkte ik al na één keer dat mijn hoofd minder zoet nodig was. Bijzonder was dat!
Na de laatste EMDR sessie in 2019, werd heel specifiek mijn jeugd aangepakt. Ik moest terug gaan naar mezelf als kind. En eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat hier nog zoveel wrok en emotie bij zou komen kijken! De tranen kwamen van ver!
Maar ik merkte ook al snel dat ik het nu echt aan het verwerken was. De echte Roelfien kwam in mijn hoofd om de hoek kijken.

Ik moet van de therapeut blijven visualiseren hoe ik me graag wil voelen en hoe ik er uit wil zien. Dat doe ik dus heel regelmatig. Dit was eerder nog moeilijk was omdat er steeds stemmen uit het verleden omhoog “plopten” die dan zeiden: Hou maar op, jij kan dat niet! Stop maar vetzak, je blijft eruit zien als een varken!
Maar na de laatste EMDR sessie, heb ik deze stemmen niet meer “gehoord”!!
Het is nu ook leuk om te visualiseren over hoe ik me wil voelen en hoe ik eruit zou willen zien!

Hoe ik mezelf nou echt zie…

Nee, dat is geen maatje 32… Dat zou bij mij heel raar zijn. Maar in mijn hoofd zie ik altijd iemand met een maatje 40 voor me. Nog altijd iets te groot en te zwaar, maar niet meer gevaarlijk!

Na de laatste EMDR is de drang naar suiker steeds meer naar de achtergrond gegaan. Nog meer dus, dan dit al was.
Toch koos ik er bewust voor om nog niet meteen serieus extra gezond te gaan eten in de hoop weer te gaan afvallen. 
We hadden nog een vakantie in het verschiet, naar Zwitserland. Daar waar mijn schoonzus en zwager wonen en de moeder van mijn zwager altijd zorgt voor een paar kilo van de allerlekkerste chocola van de wereld!! Ik zou wel gek zijn als ik dat met schuldgevoel zou gaan eten, want laten staan is geen optie! 😉

1 Januari was voor mij dus een belangrijke dag! En ik ben dan ook meteen 1 januari begonnen, zonder moeite!
Iedereen in dit huis eet gewoon lekker waar hij zin in heeft. De kast ligt nog vol met diezelfde allerlekkerste chocola uit Zwitserland en ik taal er niet naar!

Het moet geen gefrustreerde zaak worden…

Toen ik met mezelf had afgesproken dat 1 januari dé dag zou zijn, besloot ik ook dat ik niet zou gaan wegen en meten. Want dat zou weer frustratie kunnen brengen en dat wilde ik niet meer! Het afvallen moest nu meer als vanzelf gaan.
Deze laatste belofte heb ik na een week in de prullenbak gegooid, nieuwsgierig als ik ben!
Ik ben gaan meten en heb een weegschaal gekocht.
Vorige week vrijdag heb ik voor het eerst in een half jaar gewogen. Eigenlijk had ik meteen vreselijk veel spijt!!

Want, zo bedacht ik, ik was al een week heel goed bezig, dat merkte ik aan alles.
Ook in Zwitserland was ik heel goed bezig, ondanks de chocola. Normaal wandel ik niet zo veel en al helemaal niet in de bergen!
Dus, zo redeneerde ik, hoe erg moet het wel niet geweest zijn met mijn gewicht?! Ik zat nu al op een punt die ik nog nooit in mijn leven bereikt had en die ik ook nooit meer wil bereiken!!

Gelukkig kon ik deze frustratie wel weer naar de achtergrond drukken. Ik moest gewoon door zetten. Niet obsessief, maar zoals ik nu bezig was.
Vanmorgen mocht ik weer wegen. Keurig één keer in de week. En ik maakte in de badkamer een dansje! Vier hele kilo’s in een week! Hoe tof is dat?!
Dat lukte me drieënhalf jaar geleden niet eens!!

En dan te bedenken dat ik me deze week echt ellendig voelde door een nare kriebelhoest… Zo stond ik toch één keer met die Zwitserse chocola in mijn handen…
Maar ik heb het weer terug gelegd en bakte voor mezelf een paar bananen pannenkoeken! Lekker met bosbessen! 

 

7 thoughts on “Wanneer afvallen niet vanzelf gaat…

  1. Hoe bijzonder eigenlijk wat oude emoties ook op dit gebied kunnen doen met je. Mooi om te lezen hoe je uiteindelijk de knop om hebt gezet. Daar mag je enorm trots op zijn. Dank je voor het delen van jouw verhaal!

    1. Ik had ook geen idee dat ik het nog zo mee zeulde hoor… Daar schrok ik zelf ook van! Ik heb nu vertrouwen in de toekomst! Dat is wel nieuw!😊
      Bedankt voor het lezen en je lieve reactie!😘

  2. Wat een prachtig verhaal.
    Het raakt me tot diep in mijn ziel.
    Binnenkort krijg ik ook EMDR weliswaar voor een ander probleem, misschien wel helemaal niet een probleem dat zo veel anders is maar zich op een andere manier presenteert.
    Goede remedie overigens om er over te schrijven.
    Zo leer ik zelfs nog van mijn nichtje evenzeer als ik veel van mijn eigen kinderen leer.
    Dank je wel Roelfien 😘

    1. Bij mij normaal ook, maar al 17 dagen niet naar getaald! Op dat ene momentje na, maar toen koos ik bewust: nee, ik wil dit niet!
      Net als vanavond bij het boodschappen doen, doen Roan zei: Ohja mama, jij mag dit niet hè?
      Ik zei: ik mag het wel, maar ik wil het niet! (Het zit in mijn hoofd anders… Dat moet ik vast houden!😉)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: