Gepest als kind; en de gevolgen die ik daarvan nog altijd ondervind…

Lang heb ik getwijfeld of ik dit verhaal met de wereld zou delen. Het was iets wat ik wel besprak met mensen, maar niet te uitgebreid. Het was gebeurt en ik kon er toch niks meer aan veranderen. Het had me gevormd tot wie ik nu was.

(Let op, deze blog is al eerder geschreven. Maar op deze landelijke dag tegen pesten, kies ik ervoor om deze toch online te zetten.)

Totdat ik begon te merken dat ik nergens meer energie van kon krijgen en ik echt ongelukkig begon te worden. Er moest iets gebeuren en wel goed! Dat is gepest ben, is niet bepaald iets waar ik trots op ben!

Als kind ben ik jarenlang gepest.
Niet geslagen, geschopt, bespuugt of in kasten gestopt hoor. Maar “gewoon” getreiterd. Uitgescholden tot ik uit pure wanhoop begon te huilen en dan nog verder.

Ik werd uitgescholden voor dikzak, varken, zeeleeuw, rolmops en noem ze maar. Al die woorden die me duidelijk maakten dat ik er niet zo uit zag als dat de andere kinderen van me verwachten…
Er was in die tijd weinig begrip van andere ouders en leraren. Mijn ouders liepen eigenlijk altijd tegen een dichte deur aan. Dat ik gepest werd lag allemaal aan mijzelf. Ik moest maar niet zo gevoelig zijn!
Er was vanaf groep zeven één juf, die mij wel zag staan en die zich vaak hard heeft gemaakt voor mij! Dat voelt nog altijd speciaal!

Het achtervolgt me, tot op de dag van vandaag…

Toen ik in groep acht zat gebeurde er iets in dat pesten, waar ik tot op de dag van vandaag nog last van heb…
Ik kan het me, bijna dertig jaar later, nog allemaal levendig herinneren. Daarnaast maakt die situatie dat ik niet altijd zo kan handelen als dat ik zou moeten doen als volwassen vrouw en moeder.

Ik zat in een klas met voornamelijk jongens. Van de vijfentwintig kinderen waren er ongeveer acht meisje. En die meiden gingen, blijkbaar, niet graag met mij om.
Zo zat er op die bewuste dag een briefje in mijn rugtas.
Dat briefje vond ik zelf op het moment dat ik boven aan de trap, want daar ruimden wij onze tas op, mijn tas ging opruimen. Er stond duidelijk op dat ik het niet mocht lezen, maar ja, dan doe je dat toch juist?!

Die zeven meiden, of eigenlijk zes, schreven dat ze niet meer naast me wilden zitten in de klas. Dat ze alleen maar naast elkaar wilden zitten als vriendinnen.
Het briefje was ondertekend met “de slachtoffers”.

En juist dat woord, slachtoffers, maakt me tot op de dag van vandaag nog onzeker!
Wanneer iemand een mening over me heeft, klap ik keihard dicht. Ik ga in de overlevingsstand en kan niet eens als een normaal mens reageren.
Want; ze zijn een slachtoffer van mij! Net als toen ik gepest werd, zie je wel?

In mijn hoofd zie ik iets anders…

Het was ook die tijd in groep acht, dat ik begon te eten. En dan met name emotie-eten.
Ik voelde me in die tijd ook echt dik, dus dat ik gepest werd, was vast wel logisch… Terwijl, wanneer ik foto’s terug zie, ik een mooi meisje zie die juist helemaal niet dik is! Niet eens mollig!
Ik kan er dus niets van begrijpen, hoe het zo kon lopen.
Wel begon ik vanaf mijn twaalfde flink te groeien. Mede door dat emotie-eten en verkeerde hormonen.

Als ik foto’s terug zie uit de tijd van de middelbare school, zie ik nog steeds niet een dik iemand. Wel een mollig meisje. Maar ik zie op die foto’s nog steeds een mooi meisje!
Als ik foto’s terug zie van de tijd dat ik een jaar of zestien was, zie ik toch echt wel dat ik niet meer zo gemiddeld was. Maar nog altijd vind ik de foto’s mooi om te zien! Al is de kledingkeuze van toen niet de keuze die ik nu zou maken. 😉

Als ik foto’s van de laatste jaren bekijk, zie ik echt een dikke vrouw. Vooral van de voor- en zijkant.
Als ik in de spiegel kijk, zie ik een vrouw van 300 kilo. (echt waar!) In mijn hoofd zie ik een mooie volslanke vrouw.
Toen ik een tijdje terug iemand op straat aanwees aan Ton, reageerde Ton: Bedoel je die dikke vrouw?
Waarop ik pissig reageerde: Hoe kun je dat nou zeggen? Je eigen vrouw is nog dikker!
Daarop reageerde Ton stomverbaasd: Jij bent echt veel minder dik dan die mevrouw die je aanwijst Roelfien!

Ik was stomverbaasd! Hoe kan ik nou zo’n scheef zelfbeeld hebben??

Daarbij begon ik me steeds meer te storen aan mijn eigen houding! Hoe kan ik oprecht gelukkig zijn als ik me telkens afvraag of mensen (zelfs mijn beste vriendinnen), me wel aardig vinden, of dat ze gewoon beleeft zijn misschien…
Want he, ze zijn allemaal slachtoffer van mij…

Ik besloot daar iets aan te gaan doen en zocht hulp.
Helaas ging ik het niet redden met alleen wat therapie. Er werd me EMDR aangeraden. Om eerlijk te zijn vond ik dit heel erg eng! Ik was er van overtuigd dat mijn karakter hiervan zou veranderen. Dat ik ineens de hele dag ‘nee!’ zou roepen als een soort bitch!

Gelukkig zijn er genoeg mensen om mij heen die mij gerust konden stellen.
En toen ik weer eens een halve nacht lag te malen en te denken, was ik er klaar mee! Ik moest actie ondernemen en wel goed!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: