Zorgen

Een moeder zorgt. Ze zorgt voor de kinderen, ze zorgt voor het huishouden, ze zorgt voor zichzelf (hopelijk). Frappant is wel dat die laatste pas als laatste in mij opkomt. 😊

En dat terwijl juist dat zorgen voor jezelf eigenlijk het belangrijkste is. Want zonder zorgen voor jezelf kun je die andere dingen helemaal niet.

Maar, in de loop van de tijd, groeit het vaak zo dat je zorgen voor jezelf als laatste op gaat pakken. Er is met die kinderen namelijk altijd wel wat te doen. Er is ook in het huishouden altijd wel wat te doen. Echt een nooit ophoudende stortvloed aan taken en taakjes.

 

Na 16 jaar moederschap, mijn kinderen waren toen 16, 13 en 9, en mantelzorg was bij mij de koek helemaal op. Ik schoot na het vervallen van de acute mantelzorgtaak door het overlijden van mijn vader een enorme burn-out in. Ik wist in eerste instantie niet wat me overkwam, ik kon niets meer en was dood en dood moe.

Hoe dan?!

Ik sliep veel, was compleet labiel en moest zo vreselijk nadenken over de kleine dingen in het leven. Niet normaal. Ik probeerde op de been te blijven en de dagelijkse dingen te doen maar het koken van een maaltijd??? Daar snapte ik he-le-maal niks meer van.

Koken is een ingewikkelde klus. Het is een hele complexe taak voor je brein. Pluis al de verschillende processen die tegelijkertijd aan de gang zijn maar eens uit. Wanneer je bijvoorbeeld macaroni wilt maken zet je zowel een pan met water op het fornuis als een pan waar je het gehakt in gaat rullen. En dit waarschijnlijk terwijl je de paprika’s, ui, champignons en prei snijdt op een snijplank.

Je moet in de gaten houden of het water al kookt terwijl de pan van het gehakt niet te heet moet worden zodat de olie gaat verbranden voordat je de gehakt er in kan doen…. etc.etc. En dan hebben we het nog niet over het beslissen van de grootte van de pan en de hoeveelheid water die je moet koken. Het is echt een heel ingewikkeld proces en dat brein van mij kon dat absoluut niet meer.

Dus zette ik eerst een pan op met water en wachtte tot het kookte. Dan kookte ik de macaroni en als dat klaar was was ik eigenlijk, qua energie, al gesloopt.

Het was geen goeie tijd.

Na een poosje aangemodderd te hebben was het toch wel tijd voor een bezoek aan de huisarts die me doorverwees naar de psycholoog. Ik nam ook een coach in de arm voor de broodnodige bijstand en zij hebben mij heel veel geleerd. De psycholoog vertelde me over het vat van energie waar je normaliter over beschikt. Je gebruikt er een beetje uit en vult het weer aan door rust en leuke activiteiten.

Totdat je zoveel gebruikt dat het hele vat leeg is en je voor pampus op de bodem van het vat ligt. Het kost vooral tijd om dat vat met energie weer aan te vullen. Ik sputterde nog wat: ik kan toch niet iedere middag gaan slapen? Waarom niet; was de indringende wedervraag. En er kwam er nog één. Hoe oud voel je je nu? Ik voel me stok en stok oud. Nou, gedraag je daar dan ook naar. Oef, die komen wel aan. Tenminste bij mij.

Nuchter

Ik ben gelukkig nooit depressief of angstig geworden van de dingen die ik voelde en die ik niet meer kon omdat ik veel kennis had over het brein en een burn-out. Ik wist ook dat het over zou gaan, alleen niet wanneer. En mijn coach bleef maar roepen; dit is een leerproces, je gaat hier beter uitkomen dan dat je erin gegaan bent. Keep Calm. Het komt goed.

Wat het hele proces me vooral heeft geleerd is rust nemen. Niet als maar door denderen, niet steeds maar bezig met wat er straks allemaal moet, maar de boel de boel laten en doen wat energie geeft. Ik neem nu af en toe een vrije dag op omdat het zulk mooi weer is. Niet omdat ik weer het een en ander moet doen, maar gewoon omdat het mooi weer is. Mijn collega’s kijken me soms gek aan, maar voor mij werkt het. En voor iedereen zijn het weer andere dingen. De een schildert graag, de ander zingt, een volgende fietst of zwemt, noem maar op.

Ik kan het niet laten; één advies; Schilder, zing, fiets of zwem, doe het gewoon! En voel je niet schuldig; je bent een betere moeder wanneer je gezond bent. Dat sowieso!

Liefs,
Anne

Anne, 47 jaar, moeder van 3 opgroeiende kinderen woont samen in Groningen met haar partner en Bobby, de langharige Jack Russell. Ze werkt als toegepast psycholoog in een verpleeghuis, houdt van zingen, dansen en het leven in het algemeen. Soms even wat minder van haar kinderen.Β πŸ˜‰

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *